เวลานี้ องครักษ์อ้างอู๋ที่เขาพามาเหลือไม่เท่าไหร่ แต่ละคนทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดทั่วร่างกายมีแต่บาดแผล ที่ดีหน่อย ยังสามารถยืนได้อย่างมั่นคง ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็นั่งลงที่พื้นหลังพิงต้นไม้ใหญ่โดยตรงฮ่องเต้ที่สวมชุดสีดำ ยืนอยู่ที่นั่นเงียบๆ มองดูรอบๆที่เต็มไปเลือดสดแดงฉาน แววตาไม่มีจุดบรรจบกัน แต่กลับเย็นยะเยือกไร้ขอบเขตมุมปากของเขาเลือดทะลัก แห้งกรังเป็นชั้นๆแต่เขายังคงยืนตรง ความทรงพลังของฮ่องเต้แสดงออกมาอย่างไร้ข้อสงสัยองครักษ์อ้างอู๋ลากสังขารที่อ่อนล้าเดินมาถึงด้านหลังของฮ่องเต้ เปิดปากที่ย้อมด้วยเลือด“ทูลฝ่าบาท นักฆ่าได้ถูกกำจัดสิ้นซากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“นางก็ตายแล้ว?”เสียงแผ่วเบา ราวกับเป็นเรื่องปกติในขณะที่ถาม แต่เรื่องนั้น ทำให้เขาค่อนข้างเผชิญหน้าได้อย่างยากเข็ญที่ฮ่องเต้ถามคือฮองเฮาที่เขาแต่งตั้ง หัวหน้าองครักษ์อ้างอู๋ก็เข้าใจความหมายของเขา เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วปริปากอีกครั้ง“พ่ะย่ะค่ะ ถูกสังหารแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ได้ยินดังนั้น ฮ่องเต้กำหมัดเล็กน้อย ปิดตาลงเงียบๆ ในใจค่อนข้างว่างเปล่า“อืม ข้ารู้แล้ว” ราวกับว่าแสงสว่างใจในนั้น ถูกมอดดับไปอย่างกะทันหันเช่นนั้น873
ในขณะที่สมาธิของฮ่องเต้สั่นไหว แสงเย็นวาบมาทันใด ดาบยาวที่แหลมคมทะลุมาในอากาศ เห็นดาบยาวแทบจะแทงเข้าที่หน้าอก หลบหลีกไม่ทัน ฮ่องเต้ยื่นมือรับไว้โดยตรงดาบยาวที่เปล่งแสงอันเย็นยะเยือกถูกย้อมด้วยเลือดสดในพริบตา……“ติ้ง ติ้ง
