คำพูดด้านหลังฮ่องเต้ไม่ได้พูด เอามือจุ่มนํ้าชาเหมือนกัน เขียนอักษรสองสามคำบนโต๊ะหินรอจนสองสามคำนั้นแห้งแล้ว ใบหน้าหลานเยาเยาเต็มไปด้วยความสงสัย“แดนหลงเสียน?” สถานที่ลับอะไร? อย่ารังแกนางที่เป็นคนต่างถิ่นไม่รู้จักที่ทาง“ก็ถูก ข้าคิดว่าเจ้าจะรู้ “ ฮ่องเต้มองดูนางอย่างไม่แยแส จากนั้นก็กดเสียงตํ่ากล่าวอย่างมีความหมายอื่นที่ลึกซึ้ง : “สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่เป็นความลับ และเป็นสถานที่เริ่มแรกที่ข้าได้รับตำแหน่งขึ้นครองราชย์ สำหรับข้าแล้วสำคัญเป็นอย่างมาก จำไว้ว่าอย่าบอกผู้ใดเด็ดขาด”เออะ……หยอกล้อเหมือนนางเป็นเด็ก?ในเมื่อเป็นสถานที่แห่งความลับ ทั้งยังเป็นสถานที่ที่ไม่สามารถบอกต่อคนนอกได้ทำไมเขาต้องบอกนาง?อย่างบอกเชียวว่าความเชื่อใจระหว่างนางกับเขาถึงขั้นที่สามารถหันหลังให้กันได้แล้วนางไม่เชื่อหรอกฮ่องเต้นี่คิดจะทำอะไรกันแน่?คิดว่านางเป็นคนสอดแนมที่คนอื่นส่งมา?ระหว่างกำลังคิด ฮ่องเต้ค่อยๆเข้าใกล้นาง ก้มตัวลงเข้าใกล้ใบหูของหลานเยาเยาพึมพำเบาๆ :851
“ข้าจะบอกตำแหน่งที่อยู่ของแดนหลงเสียนต่อเจ้า มันอยู่ที่……”ไอร้อนหายใจรดข้างหูของนาง จั๊กจี้ หลานเยาเยาสะดุ้งโหยง“อย่าอย่าอย่า ท่านอย่าบอกข้า ยังไงซะข้าก็ไม่ไป ข้าสามารถวาดรูปหญ้าของหญ้าเฉียนยินออกมา ท่านให้คนที่ไว้ใจได้ไปหาโดยตรงดีแล้ว ข้าจะติดตามข้างกายท่านเท่านั้นเพคะในฐานะฮ่องเต้ของประเทศ จะต้องออกว่าราชการทุกเช้าเป็นธรรมดา อ่านแล้วสั่งการส
