“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ”หมอหลวงพันแผลให้ขันทีใหญ่เสร็จแล้ว ขันทีใหญ่ทดลองลุกขึ้นมาขอบคุณ แต่ในที่สุดก็ลุกไม่ขึ้นหมอหลวงคิดต้องการเตือนเขา บาดแผลอยู่ช่วงท้อง ตอนนี้ขยับไม่ได้ทำอะไรไม่ได้ฮ่องเต้ยืนอยู่ตรงนี้ เขาไม่กล้าเปล่งเสียงเห็นดังนั้น!ฮ่องเต้โน้มตัวลงไป ยื่นมือไปพยุงเขาใครจะรู้……ขันทีใหญ่เมื่อครู่ที่ยังขอบคุณอยู่ เวลานี้สีหน้าเปลี่ยนอย่างฉับพลันทันที ปรากฏแรงสังหารในทันที มีดสั้นที่แวววับด้ามหนึ่งไปทางหัวใจของฮ่องเต้ ทุกอย่างอยู่ในเวลาอันสั้น เมื่อองครักษ์อ้างอู๋ดึงสติได้ ก็ช้าไปแล้วมีดสั้นได้แทงไปบนทรวงอกของฮ่องเต้แล้วแต่ทว่า ฮ่องเต้กลับไม่ขยับ การกระทำที่ยื่นมือไปก็ไม่เปลี่ยน มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ มีความหมายที่จะชี้ให้เห็น“ข้าหาเจ้ามาสิบปีแล้ว คิดไม่ถึงเจ้าอยู่ข้างกายข้ามาโดยตลอด”ไม่มีเสียงมีดคมแทงเข้าเลือดเนื้อดังมา หลังจากมีดสั้นได้แทงเข้าชุดคลุมมังกรแล้ว ก็ไม่สามารถเข้าไปได้อีกขันทีใหญ่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงงงัน ในแววตามีความไม่น่าเชื่อ“เกราะด้ายทอง? !”828
“ถูกต้อง!”สองคำเปล่งออกอย่างเย็นชา มือที่ยื่นออกไปของฮ่องเต้บีบเข้าที่คอของขันทีใหญ่ในพริบตา“สำหรับผู้ที่ซ่อนตัวมาสิบปี”แต่ขันทีใหญ่กลับหัวเราะตํ่าๆออกมา แววตามองไปทางหลานเยาเยาที่สวมชุดประหลาด เกลียดแค้นเป็นที่สุด“แผนการใหญ่สิบปี ถูกทำลายในวันหนึ่ง เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่?”การจัดการแผนการลอบสังห
