น้ำเสียงของมันช่างฟังดูไร้เดียงสาและอ่อนเยาว์ราวกับดรุณีแรกรุ่น
จางอวิ๋นยื่นมือออกไป เจ้าอินทรีขาวก็รู้งาน รีบก้มหัวลงมาให้เขาสัมผัสทันที
เขาลูบหัวมันด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเบนสายตาไปมองเจ้าพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนที่หมอบอยู่อีกด้าน
เจ้าเสือโคร่งตัวนี้เองก็มีสีหน้าปิติยินดีอย่างปิดไม่มิด พอสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา มันก็รีบย่อขาหน้าลง คุกเข่าทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อมทันที
“ขอบพระคุณคุณชายที่เมตตา!”
เวลานี้เจ้าพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนรู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา
มันไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ในชาตินี้จะมีวันที่มันสามารถทะลวงระดับพลังแบบก้าวกระโดดได้ในพริบตาเดียวเช่นนี้
เมื่อหวนนึกถึงพลังงานสายธารใหญ่อันอบอุ่นที่อาบไล้ไปทั่วร่างเมื่อครู่ พลังที่ทำให้มันรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรแห่งทิพย์…
ดวงตาคู่โตของพยัคฆ์วิญญาณก็ฉายแววปรารถนาและความกระหายออกมาอย่างชัดแจ้ง
ด้านข้าง เสี่ยวไป๋เองก็จ้องมองจางอวิ๋นด้วยสายตาเว้าวอนไม่ต่างกัน
เมื่อเผชิญกับสายตาแห่งความกระหายที่พุ่งตรงมา จางอวิ๋นลองพิจารณาดู แล้วตั้งจิตทดลองจะมอบพรให้อีกครั้ง แต่ทว่า…
【สัตว์อสูรแต่ละตัวสามารถรับการมอบพรได้สูงสุดหนึ่ง
