หลานเยาเยาทำสีหน้าจริงจังทันใด สายตาเคร่งขรึม จ้องมองเขาด้วยแววตาจริงจังตาหูจมูกปากที่งดงาม หน้าตาหล่อเหลา ระหว่างคิ้วมีความจองหองเล็กน้อย สวมชุดเหมือนดั่งปัญญาชน การเดินคล่องแคล่ว วิทยายุทธกำลังภายในสูงส่งมาก กิริยาประพฤติสุภาพนุ่มนวล ลักษณะท่าทางไม่สะทกสะท้าน นอกจากสิ่งเหล่านี้ อย่างอื่นก็เป็นปริศนาอีกทั้งนางคิดเป็นร้อยครั้งแล้ว ก่อนหน้านี้ที่อยู่หมู่บ้านฝันฮั๋ว นางไม่เคยได้พบกับเขาก่อนเลยจริงๆ“หากว่าข้ารู้แล้วยังจะถามเจ้าทำไม?”นางได้ตรวจสอบจิ่วเซียวหวงเพ่ยแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ด้านในไม่มีผงยาที่สามารถทำให้คนเกิดภาพหลอนได้โดยสิ้นเชิง นางในเวลานั้น ไม่เพียงใช้ดวงตาตรวจสอบแม้แต่รูปแบบการตรวจสอบของระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บก็เปิดทำงานแล้วหลายครั้งอะไรก็ตรวจออกมาไม่ได้“หรือว่าท่านไม่เคยนึกเลยว่า มีเพียงสิ่งของที่ตัวเองคุ้นเคยมากเกินไป หลังจากที่ท่านลืมแล้ว เมื่อได้สัมผัสอีกครั้ง ก็จะทำให้นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในอดีต ก็เหมือนภาพลวงตาเช่นนั้นอีกทั้งหรือว่า ท่านไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด หรือว่าลืมรายละเอียดอะไรไปขอรับ”เสียงที่ไพเราะของส้งเย่นกุยดังขึ้น ทั้งๆที่สบายน่าฟัง ราวกับว่าบอกใบ้อะไรให้นางอีก814
แต่หลังจากที่ฟังเข้าไปในหูของนางแล้ว ก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยแล้วยังจะสิ่งของที่คุ้นเคยจิ่วเซียวหวงเพ่ยอันนี้อย่างน้อยก็เป็นพันปีแล้ว หากว่าเป็นสิ่งของที่คุ้นเคยจริงเช่นนั้นนางก็คงจะเป็นปีศาจแ
