กจริงๆฉับพลันนั้นความคิดอันเฉียบแหลมแวบขึ้นนางหาวิธีพิสูจน์ได้แล้ว ยิ้มขึ้นด้วยจุดประสงค์ไม่ดี“เจ้าคุ้นเคยพระราชวังทองคำนี้มาก?”“อืม คุ้นเคยมากขอรับ แต่ไม่คุ้นเคยเท่าท่านขอรับ”ขี้เกียจสนใจความหมายในคำพูดเขา หลานเยาเยากล่าวด้วยรอยยิ้ม :“ก่อนหน้านี้ขณะเดินเล่น นอกจากไปดูจื่อเฟิงพวกเขา ยังพบสิ่งของแปลกประหลาดอย่างหนึ่งในห้องหนังสือทองคำ เป็นก้อนหินสีดำเป็นหลุมๆก้อนหนึ่ง……”ขณะที่พูดถึงก้อนหินสีดำสีหน้าของส้งเย่นกุยค่อยๆเปลี่ยน ภายใต้สายตาที่ไม่ประสงค์ดีของนาง ส้งเย่นกุยระวังตัวขึ้นมา“ก้อนหินอะไรขอรับ?”816
“ดูเหมือนว่าเจ้าไม่เคยไปห้องหนังสือทองคำจริงๆ ดูท่าก้อนหินในห้องหนังสือทองคำก้อนนั้น ก็คือเพื่อป้องกันเจ้า ข้าจำได้เจ้าระบบเมื่อพบกับอุกกาบาตความสามารถก็จะล้มเหลว ข้ากลับอยากหยิบมาดู จะกระทบต่อเจ้าหรือไม่?”ใครรู้……เพิ่งจะสิ้นสุดคำพูด ส้งเย่นกุยลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว จ้องมองนางอย่างเย็นชาครู่หนึ่ง จึงสะบัดแขนเสื้อจากไปโกรธแล้ว?นี่ก็โกรธแล้ว……ดูเหมือนว่ายังจำเป็นต้องไปหยิบก้อนหินที่ห้องหนังสือทองคำออกมา ทดสอบดูดีๆสักหน่อยแล้วบอกว่าทำก็ทำเมื่อหลานเยาเยาหยิบอุกกาบาตออกมาจากห้องหนังสือทองคำ ส้งเย่นกุยก็เหมือนกับไม่เคยปรากฏตัวอีกเช่นนั้น หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจึจึ!เขากลัวอุกกาบาตดังคาด รู้จักการหลบซ่อนขึ้นมาแล้วแต่ว่า ซ่อนก็คือซ่อน อาหารหนึ่งวันสามมื้อยังคงมีอยู่ปกติ อาหารรสเลิศมักจะปรากฏอ
