็นเย่หลีเฉิน!ทั้งตัวของเขาล้วนเต็มไปด้วยทรายสีเหลือง มุมปากมีคราบเลือดติดอยู่ มองนางด้วยสีหน้าเป็นกังวล การเคลื่อนไหวบนมือที่ปัดทรายสีเหลืองให้นางยังคงไม่หยุดมองเขานิ่งๆแวบหนึ่ง ริมฝีปากสีแดงที่ติดเต็มไปด้วยทรายสีเหลืองค่อยๆขยับ“ท่าน……บาดเจ็บแล้ว?”“ไม่เป็นไร บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น!” เย่หลีเฉินไม่ได้เยแสบาดแผลบนร่างของตัวเองสักนิดขณะถูกม้วนเข้าไปกลางลมพายุ เขาก็อยู่ใกล้กับหลานเยาเยามาก และยังสนใจต่อหลานเยาเยาเป็นพิเศษอีกด้วย หลังผ่านลมพายุ เขาเห็นอย่างเลือนรางว่าหลานเยาเยาถูกฝังอยู่ในทรายสีเหลืองดังนั้น หลังจากที่ตกลงมาจากกลางอากาศแล้ว ไม่ได้สนใจว่าตกลงมาหนักขนาดไหนโดยสิ้นเชิง รีบปีนไปตำแหน่งคร่าวๆที่หลานเยาเยาม้วนเข้าไปในทรายสีเหลืองทันที ปัดทรายสีเหลืองออกอย่างรวดเร็วเวลานั้น เขาจึงได้เข้าใจ เขามีความกลัวมากขนาดไหน……688
กลัวว่าหลานเยาเยาจะตายต่อหน้าเขา และเขาทำได้เพียงมองดูเฉยๆ กลับไม่มีปัญญาตอนนี้เห็นนางตัวเป็นๆยืนอยู่ต่อหน้าตัวเอง โลกนี้ ราวกับว่านอกจากนาง อะไรก็ล้วนไม่สำคัญแล้ว“แวบเดียวก็คืออาการบาดเจ็บภายใน”เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หลานเยาเยาเอาขวดยาในมือที่ยังเทไม่หมดวางไว้ในมือเขา “ถือไว้ ดื่มมัน”ภายใต้สายตาที่แน่วแน่ของหลานเยาเยา เย่หลีเฉินพยักหน้าอย่างเชื่อฟังเหมือนกับอึกเดียวก็ดื่มหมดแล้ว ความจริงกลับเป็นเพียงแค่ค่อยๆจิบอึกเล็กๆเท่านั้น“แยกย้ายกันหาคน!”“อืม!”ตอนนี้ที่สำคัญที่
