ส้งเย่นกุยมองมือที่ยื่นออกมา โดยใช้มือข้างหนึ่งปิดใบหน้าตัวเอง และหันหน้าหนีแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น และลุกขึ้นมาทำอะไรก็ต้องให้เกียรติคนอื่นบ้าง เขาก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวได้เหมือนกัน“ซ๊วะ” มีเสียงดังมีขวดยาโยนมา ส้งเย่นกุยสามารถรับไว้ได้ เมื่อเห็นว่าโยนมาจากมือของเย่หลี่เฉิน และโยนมันกลับไปอย่างแม่นยำทันทียา ข้าไม่ต้องการ!เขาเดินมาใกล้หลานเยาเยา ดูแผนที่ภูมิประเทศที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนเต็มที่ลูบใบหน้าของตัวเอง และถามอย่างหดหู่“เมื่อกี้เจ้าก็อยากต่อยข้าเหรอ?”หลานเยาเยาที่มุ่งมั่นกับการสังเกตแผนที่ภูมิประเทศ ได้ยินคำถามนี้ ไอเล็กน้อยหันหน้าไปมองเขา เห็นใบหน้าบวมชํ้าของเขา และเลิกคิ้วด้วยความตกตะลึง และพูดด้วยความโกรธเคือง“เป็นอะไรหรือเปล่า? ใครลงมือทำเจ้า? ผิวหนังที่บอบบางนุ่มนวลเช่นนี้ ยังทำได้ลงคอ กดขี่ข่มเหงกัน ข้าจะช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้เจ้า”“ช่างมันเถอะ เมื่อเปรียบเทียบแล้ว พวกเขามีความซื่อสัตย์และจริงใจมากกว่า”“… …”โอ้!เริ่มมีอารมณ์ฉุน648
ไม่มีทางเลือก หลานเยาเยารีบหยิบขวดยาขี้ผึ้งคุณภาพดีออกมาจากแขนเสื้อตัดสินใจแน่วแน่ เหลือบมองไปข้างๆ แล้วยื่นให้ส้งเย่นกุย“สิ่งนี้ให้เจ้า บำรุงใบหน้าให้สวยงาม ขจัดความเจ็บปวดและความชํ้า แค่ทานวดก็เห็นผล มีค่ามาก และหายากมากหลังจากผ่านหมู่บ้านนี้… …”ยังพูดไม่ทันจบ ค่อยๆยื่นมือมา ยาขี้ผึ้งคุณภาพดีก็ถูกหยิบไปหัวใจนางเต้นแรง นั่นมันเป็นยาขี้ผึ้งคุ
