างร้อนรน แทบอยากจะตบตัวเองสักฉาดหนึ่ง“ท่านกำลังหลอกล้อข้า?”นํ้าเสียงของเขาค่อนข้างทุ้มตํ่าเล็กน้อย แยกแยะความดีใจความโกรธไม่ได้“ข้าเพียงแค่อยากจับฆาตกรด้วยมือตัวเอง” หลานเยาเยาเลิกคิ้วมองดูเขา กล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ไม่เข้าใจ “วิทยายุทธของเจ้าธรรมดา วิชาตัวเบาไม่สูง เมื่อคืนวานกลับสามารถหนีพ้นจากเงื้อมมือของข้าได้ น่าแค้นจริงๆ”เห็นนํ้าเสียงของหลานเยาเยาสุขุมเยือกเย็น ส้งเย่นกุยหลบสายตา หลบสีหน้าไม่ยอมรับ“ข้าไม่รู้ว่าเทพธิดากำลังพูดอะไร ตอนนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายต้องทำ เชิญเทพธิดากลับไปเถอะขอรับ!”ส้งเย่นกุยออกคำสั่งไล่แขกหลานเยาเยาก็ไม่โกรธ และไม่ได้ออกไป แต่นั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ รินนํ้าชาเองแก้วหนึ่ง จิบเบาๆหนึ่งคำ“แม้ว่าศพของหวางป้าจะถูกจัดการอย่างลวกๆ แต่ข้าตรวจสอบแล้ว ในร่างกายของเขามียาหลอนประสาท ก่อนตายยังได้มีการต่อสู้กับคนอย่างดุเดือด และยา624
หลอนประสาทชนิดนั้น ก็คือหลังจากวันนั้นที่เจ้าและยู่หลิวซูประลองการปรุงยา ยู่หลิวซูทิ้งวัสดุยาหลอนประสาทไว้อีกทั้ง!เมื่อคืนวานขณะที่ข้าต่อสู้กับฆาตกร ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนหน้าอกของฆาตกร เมื่อครู่ได้ทำแผนเล็กน้อย พิสูจน์จุดนี้ได้แล้วเหนือกว่านั้น ตอนพบเจ้าครั้งแรก เจ้ากำลังต่อสู้กับหวางป้า สู้ไม่ได้ เกือบเสียชีวิตด้วยมือของหวางป้า เค้าลางต่างๆแสดงออกอย่างชัดเจน เจ้าก็คือฆาตกรฆ่าคน”เห็นเทพธิดากล่าวมาด้วยเสียงที่ไพเราะน่าฟัง ส้งเย่นกุยตะลึง
