ั้น พวกเราจะกระหายนํ้าตาย นี่จะทำอย่างไรดี!”“……”ทุกคนต่างแย่งพากันพูดคุยปรึกษา มีชาวบ้านคนถึงขนาดเสนอให้หลานเยาเยาอย่าไปขณะนั้นเอง!ส้งเย่นกุยก็เดินออกมาจากกลุ่มคน ให้ทุกคนเงียบก่อน“พี่น้องทุกคน บ้านเรือนของพวกเราแต่ละคนนั้นมีโอ่งนํ้าใหญ่ นํ้าที่สะสมไว้ มีนํ้าพอใช้ไปช่วงระยะเวลาหนี่ง ตราบใดที่พวกเราประหยัดหน่อย ก็สามารถรอจนนํ้าพุในบ่อไหลออกมาอีกครั้งได้ ไม่กี่ปีก่อน ทุกคนก็ผ่านมาแบบนี้ไม่ใช่หรือ?”พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ทุกคนก็ต่างพยักหน้า597
แต่ใครจะไม่คิดมากประกันไว้ก่อนหล่ะ? อย่างไร ครั้งนั้นพวกเขาก็ขมขื่นเหลือจะทนขณะนั้น!ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา: “ดูเร็ว มีอะไรแขวนอยู่บนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ด้วย?”ทุกคนพากันเงยหน้าข้างโซ่เหล็กที่แขวนศพของหวางป้า มีตะขอไม้อยู่ บนตะขอไม้มีผ้าผืนนึง ผ้านั้นเป็นสีแดงดูท่าทางจะมีคนปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ไม่ทันระวังจึงทิ้งเศษผ้าเอาไว้ขณะนั้น!ชาวบ้านทุกคน แม้แต่กลุ่มของฮ่องเต้ที่ดูละครอยู่ รวมไปจนถึงลูกน้องของหลานเยาเยา ต่างหันมามองหลานเยาเยากันหมดที่นี่มีแต่นาง ที่ใส่เสื้อผ้าสีแดง……นัยน์ตาของผู้ใหญ่บ้านเป็นประกาย จู่ๆก็มีความคิดเฉียบแหลมขึ้นมา รีบสั่งหนึ่งในชาวบ้านคนนึงไปเอาเศษผ้าบนตะขอไม้นั่นลงมาหลังจากมองดูก็เป็นผ้าชั้นดี คนที่สามารถใส่ผ้าดีขนาดนี้ได้ ก็มีเพียงกลุ่มคนที่เพิ่งเข้ามาให้หมู่บ้านเมื่อวานผู้ใหญ่บ้านหยิบชิ้นผ้าขึ้นมาอยู่ตรงหน้าหลานเยาเยา“เทพธิดา ผ้าชิ
