็ห่างออกจากพื้น บินไปยังบนต้นไม้โบราณอย่างรวดเร็ว เท้ายังไม่ทันได้ยืนนิ่ง ก็เหมือนมีเงาดำแว็บผ่านหน้าไปด้วยความเร็วมาก589
หลานเยาเยาวาดหลังมือไปคว้า และข่วนเสื้อตรงอกของเงาดำ ดูเหมือนจะจับได้เลือดแต่เขาก็ยังวิ่งหนี……แตะปลายเท้าเบาๆ ไล่ตามไปราวกับผีแต่ร่างนั้นหลบหนีได้อย่างฉลาด ใช้ความไม่เข้าใจพื้นที่ในหมู่บ้านของนาง วิ่งไปวิ่งมาในหมู่บ้านเงียบๆ สุดท้ายก็หายไปในความมืดนางไม่ได้ไล่ตามไปต่อ และก็ไม่ได้กลับไปที่บ่อนํ้าโบราณต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นั้นแต่กลับไปยังห้องพักชั่วคราวของตนเอง ทำเสียงกรอบแกรบสักพัก ถึงจะไปยังบ้านของคนสวนที่ยู่หลิวซูอยู่“ก๊อก ก๊อก ก๊อก……”นางเคาะหน้าต่างบานที่ทรุดโทรมสามครั้ง ด้านในก็มีเสียงอ่อนโยนราวกับสายนํ้าดังขึ้นมา:“เจ้าสำนัก?”“เปิดหน้าต่าง ออกมาพบกันก่อน!”“……”ดึกแล้ว เจ้าสำนักอย่าซนได้ไหม? ถ้าให้อ๋องเย่รู้เข้า เขาจะยังมีชีวิตอยู่ไหม?แต่ว่า!เจ้าสำนักสั่งมา เขาหรือจะกล้าไม่เปิดหน้าต่าง?คิดไม่ถึงว่า พอเขาเปิดหน้าต่างออกไป แม้แต่หน้าของหลานเยาเยายังไม่ทันเห็นก้อนดำสนิทก็ถูกโยนมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา590
เขามองเข้าไปใกล้ๆอย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นห่อของ“เจ้าสำนัก นี่คือ?”ในกลางดึก หลานเยาเยาเอาห่อของมาให้เขา มันหมายความว่าอย่างไร? ไม่ใช่ว่าให้เขาจากไปใช่ไหม?“เก็บให้ดีๆ ห้ามเปิดเด็ดขาด พรุ่งนี้จะต้องมีประโยชน์”พูดจบก็ไป ทิ้งให้ยู่หลิวซูสับสนมึนงง……วันที่สอง ฟ้าเพิ่งสว่า
