……ตั้งแต่ออกจากบ้านส้งเย่นกุย ลมที่โหมกระหนํ่าด้านนอก ก็เบาลงไปเยอะ แม้ทั้งสองคนจะเดินแถวเดียวกัน แต่ตั้งแต่ต้นยู่หลิวซูก็ตั้งใจเดินช้ากว่าหลานเยาเยาไปครึ่งก้าว เพื่อบ่งบอกถึงความเคารพต่อหลานเยาเยาเพียงแต่ตอนนี้ ใจของเขามีความสงสัยรวมตัวกัน ไล่ยังไงก็ไม่ไป“อยากถามอะไรก็ถามเถอะ! เก็บเอาไว้ในใจ ง่ายที่จะเป็นไข้ใจขึ้นมานะ”“……”ไข้ใจ……ยู่หลิวซูพบว่า นอกจากหลานเยาเยาจะเอาจริงเอาจังตอนเรื่องการค้าแล้ว ตอนอื่นๆก็ไม่ได้เสแสร้ง ก็คือกินจุ นอกจากนี้ก็แกล้งหยอกล้อคนอื่นแต่ว่า!เขานั้นสงสัยจริงๆ“เจ้าสำนัก ท่านเองก็พบใช่หรือไม่ ว่าวิธีการกลั่นยาของส้งเย่นกุยนั้นแปลกมาก?แต่ทำไมรอบสุดท่าน ท่านถึงให้พวกเราประลองยากล่อมประสาท ที่ข้าค่อนข้างชำนาญหล่ะ?”สองปัญหานี้ เป็นสิ่งที่เขาคิดร้อยรอบก็คิดไม่ออกหากพูดตามเหตุผล เจ้าสำนักเป็นคนยุติธรรมเที่ยงตรงถึงจะถูก อย่างไรเสีย การพบกับส้งเย่นกุยก็ค่อนข้าทำให้น่าสงสาร แต่ทำไมเจ้าสำนักถึงกลับมาเข้าข้างพวกตัวเองหล่ะ?580
“เจ้าจะบอกว่าวิชาการรักษาของข้าแปลกงั้นรึ?”“ไม่ ไม่ใช่ กระหม่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้น กระหม่อมจะบอกว่า……”ยู่หลิวซูยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆก็หยุดฝีเท้าลง มองหลานเยาเยาอย่างตะลึงใช่แล้ว!วิธีการกลั่นยาของส้งเย่นกุยมีรูปแบบเดียวกันกับเจ้าสำนัก มิน่าหล่ะว่าทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้? ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้วิชาการรักษาของส้งเย่นกุย เจ้าสำนักคงไม่ได้สอน?จู่ๆยู่
