นเยาเยานักปราชญ์ชุดขาวก็ยกถ้วยชาสองใบมาวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าต่าง พูดด้วยสีหน้าไม่ชัดเจน:576
“ทิวทัศน์ที่สวยงาม? เป็นทิวทัศน์ที่สวยงามจริงๆ! เห็นได้ทั้งกลางวันกลางคืน แต่พอมองนานๆแล้ว ให้ทิวทัศน์งดงามแค่ไหน ก็กลายเป็นเรียบๆไม่มีอะไรแล้ว ผู้มีพระคุณทั้งสองเชิญดื่มชา”ได้ยินเช่นนั้น!มุมปากของหลานเยาเยาก็ยกขึ้น หมุนตัวมามองนํ้าบนโต๊ะเงียบๆ ไม่พูดจานักปราชญ์ชุดขาวคิดว่าผู้มีพระคุณทั้งสองเกิดในครอบครัวที่มีชาติตระกูล บอบบาง ไม่คุ้นเคยกับนํ้าชาหยาบๆของหมู่บ้านพวกเขา จึงพูดอย่างรู้สึกผิดว่า:“ขอโทษจริงๆ ในบ้านไม่มีนํ้าชาดีๆเลย ทำได้เพียงแค่อาศัยการเก็บสมุนไพรมาให้ผู้มีพระคุณ”“ไม่เห็นเป็นไร”ที่ที่มีทะเลทรายทั้งสองข้างเช่นนี้ หากจะไปเก็บสมุนไพร ก็ต้องไปในป่าที่ไกลมากๆ จะเก็บสมุนไพรได้ไม่ใช่ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นชาสมุนไพรชั้นสูงหลานเยาเยามองสำรวจไปรอบๆบ้าน ล้วนเป็นสมุนไพรตากแห้ง มีทุกแบบทุกชนิด และยังมีสมุนไพรที่เพิ่งเก็บใหม่ๆอยู่จำนวนหนึ่ง นำมาทำเป็นยามีราคาสูงมากนางอดไม่ได้ที่จะพยักๆหน้า: “เจ้าชื่ออะไร?”“ผู้มีพระคุณ ข้าส้งเย่นกุย ชื่อนี้ตั้งโดยพระคุณเจ้าหยวนซู”พอพูดถึงชื่อของเขา ใบหน้าของส้งเย่นกุยก็มีรอยยิ้ม ราวกับว่าชื่อนี้แบกความดีงามทั้งหมดของเขา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเขาช่างบริสุทธิ์“เป็นชื่อที่ดี เมื่อครู่ เจ้าบอกว่ารู้วิธีการรักษาเล็กน้อย ผู้ที่อยู่ข้างข้านี้ชื่อว่ายู่หลิวซู รู้วิชา
