ใจ!หลานเยาเยาจมอยู่ในความคิดเพียงคนเดียว……จนกระทั่งการประลองครั้งที่สาม หลานเยาเยาตั้งใจให้พวกเขาประลองยากล่อมประสาท ที่ยู่หลิวซูชำนาญที่สุด ผลออกมาเห็นได้ชัดว่ายู่หลิวซูเป็นฝ่ายชนะแต่ส้งเย่นกุยก็ไม่ได้จิตตกกับสิ่งนี้ กลับดูอารมณ์ดีด้วยซํ้า“ข้าแพ้แล้ว ผู้มีพระคุณเก่งกาจจริงๆ!”ยู่หลิวซูมองหลานเยาเยาอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นก็โบกมือ พูดอย่างเคอะเขินว่า:“เจ้าเองก็เก่งมาก! ทีหลังอย่าเรียกข้าว่าผู้มีพระคุณเลย ให้เรียกว่ายู่หลิวซู”ในสถานที่ห่างไกลนี้ นักปราชญ์ผู้นึง ที่สอบไม่ผ่านหลายครั้ง ไม่เพียงแต่จะไม่ท้อแท้ ซํ้ายังรํ่าเรียนวิชาการรักษาอีก ดูท่า วิชาการรักษาของเขาจะไม่มีใครคอยชี้แนะ สามารถเรียนมาจนถึงขั้นนี้ได้ ก็นับว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์ถ้าหากมีคนคอยชี้แนะ ไม่รู้ว่าในอนาคต วิชาการรักษาจะพัฒนาไปถึงระดับไหน“ข้าทราบแล้ว!”ขณะนั้นเอง!หลานเยาเยาก็เก็บความสงสัยในใจไว้ และใบหน้างดงามเย็นชา ก็ยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชาเช่นเคย“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าเองก็อย่าเรียกข้าว่าผู้มีพระคุณอีก ให้เป็นเหมือนกับคนอื่นๆ ที่เรียกข้าว่าเทพธิดา!”ทันทีที่ประโยคนี้ออกไปส้งเย่นกุยก็ตกตะลึงอึ้งไป ดึงสติกลับมาไม่ได้อยู่นานเทพธิดา……579
