คำพูดของนางแน่นอนยู่หลิวซูก็เข้าใจเช่นกันนิ่งไปชั่วขณะ แต่ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง และประสานมือแสดงความเคารพมองไปที่หลานเยาเยา แล้วพูดหยุดทีละคำ:“ขอบคุณเจ้าสำนักสำหรับความรัก แต่ยกโทษให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไม่อาจทำตามคำสั่งได้ เจ้าสำนัก เจ้าให้ข้าไปที่ทะเลทรายเถอะ!ถ้าหากมีชีวิตรอดกลับมา ข้าก็จะต้องตั้งใจอยู่ที่สำนักหงอีด้วยความจริงใจ จะปล่อยให้เจ้าสั่ง จะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้า ไม่เช่นนั้น หากข้าอยู่ในสำนักหงอีก็ไม่มีความหมายแม้แต่น้อยยู่หลิวซูเข้าใจว่าหลานเยาเยาได้ตัดสินใจจะมอบสำนักหงอีให้เขาดำเนินการต่อ537
แต่สำนักหงอีมีขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยความลึกลับเช่นนี้ แข็งแกร่งเช่นนี้ จะว่าไปแล้วเขาก็นับว่าเป็นเพียงมือใหม่ หากให้เขาต้องรับช่วงต่อเขาจะมีกำลังพอที่จะรับหรือไม่?การแก้ปัญหาเล็กๆน้อยๆในเมืองหลวงก่อนหน้านี้นั้น ก็ไม่เท่าไร?เขาจำเป็นต้องตามหลานเยาเยา ทำภารกิจอันใหญ่หลวง การเดินทางสู่ทะเลทราย นับว่าเป็นโอกาสที่ดี เมื่อถึงเวลาไม่เพียงแต่เขาจะได้แก้แค้นเท่านั้น แต่ยังเป็นการพัฒนาตนเองไปด้วยถ้าหากมีชีวิตกลับมา นั่นก็คงจะทำให้คนได้เปลี่ยนมุมมองใหม่ๆ ถ้าถึงเวลานั้นเจ้าสำนักยังคงให้เขารับช่วงต่อการจัดการสำนักหงอี และคงจะไม่มีใครจะมาพูดให้เสียหายได้หลานเยาเยานิ่งไปชั่วขณะรู้อยู่ว่ายู่หลิวซูเป็นคนแข็งแกร่งคนหนึ่ง เขาสามารถอดทนได้แน่ และยังอ่อนโยนเหมือนนํ้า แต่ในใจก็ยังมีความมุ่งมั่นอยู่
