นนี้ ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เคยเป็น แม้ว่าในตอนกลางวันแสกๆ พวกองครักษ์สาวใช้ในจวนก็ยุ่งวุ่นวายเช่นกัน พวกเขาบางคนย้ายของ บางคนทำความสะอาดลานด้านนอกประตูใหญ่ของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์ ได้มีรถม้าขนาดใหญ่แปดคัน และพวกองครักษ์ก็ทยอยบรรจุกล่องขนาดใหญ่ลงในรถม้าอย่างต่อเนื่องรถม้าสองคันแรกมีไว้เฉพาะให้คนนั่ง ส่วนรถม้าที่เหลืออีกหกคันมีไว้สำหรับบรรจุกล่องหนึ่งในนั้นมีองครักษ์หลายคน ที่พูดคุยกันอย่างเงียบๆ ในขณะที่กำลังจัดเก็บสิ่งของ:“เจ้าพระยาคงจะเร่งรีบ ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวเดียวก็จะออกจากราชการ แล้วต้องกลับไปบ้านเกิดได้อย่างไรกันล่ะ?”“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ เมืองหลวงในตอนนี้อยู่ในความสับสนวุ่นวาย พิธีบวงสรวงวันนั้นฮ่องเต้ได้จับซื่อจื่อไปโดยไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ช่างน่าอับอายชะมัดเกือบทั้งจวนเจ้าพระยาตกอยู่ในความหายนะครั้งใหญ่ หากยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป คงจะเกิดเรื่องขึ้นได้ต่อไปในอนาคต ฮ่องเต้จึงจับกุมผู้คนอีกครั้งอย่างแน่นอน“ใช่ แม้ว่าเจ้าพระยาจะเป็นเจ้าพระยา แต่เขาก็ไม่ได้อยู่รับราชการ และไม่ว่าจะเรื่องอะไรในราชการ ซื่อจื่อก็ไม่มีความสนใจต่อราชการ กลับไปบ้านเกิดก็ดีแล้วอย่างน้อยเขาก็สามารถมีชีวิตที่มั่นคงได้”“……”515
คนเหล่านั้นยังคงพูดคุยกัน และเซียวซื่อจื่อที่สุภาพและสง่างามได้เดินเข้ามาใบหน้านิ่งขรึมลงเล็กน้อย และการแสดงออกที่เย็นชา“จงทำหน้าที่อันพึงกระทำของตนเอง สิ่งที่ควรพูดและสิ่งที่ไม่ควรพูดก็ไม่ต้
