เมื่อคำพูดนี้ออกมาเซียวจิ่นหยูค่อนข้างร้อนรนแล้ว เขารีบเคาะหัวที่พื้นเสียงดังสองสามครั้ง กล่าวอย่างลำบากใจ :“พูดถึงเรื่องนี้ ข้าน้อยยังต้องขอบคุณเทพธิดาพ่ะย่ะค่ะ”ยังต้องขอบคุณเทพธิดา?ตอนนี้ฮ่องเต้ถามว่าเขากับเทพธิดามีแผนการลับเรื่องอะไรนะ?หื้ม?ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว ราชครูเทียนเวิงตกอยู่ในความครุ่นคิด“รีบพูดเกิดเรื่องอะไร?”เซียวจิ่นหยูมองดูเทพธิดาแวบหนึ่ง แล้วเปิดปากพูด :“คืนนั้น ข้าน้อยกับเพื่อนสนิทสองสามคนดื่มเหล้าเสร็จกลับวัง ระหว่างทางพบเทพธิดา เทพธิดาเข้าใจผิดคิดว่าข้าน้อยเป็นนักฆ่า ยังลงมือต่อสู้กับข้าน้อยยกใหญ่จากนั้นจึงได้รู้ว่า เป็นเทพธิดาประสบกับอันตราย ต้องการให้ข้าน้อยช่วยเหลือข้าน้อยรู้สึกว่าเทพธิดาขอพรเพื่อปราชาชน ได้รับความเคารพรักจากปราชาชนเป็นอย่างมาก ควรช่วยเหลือนางแต่ข้าน้อยก็รู้ ตัวเองไร้ความสามารถ คนที่เทพธิดายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ ข้าน้อยก็ยิ่งไม่ใช่แล้ว ดังนั้นจึงคิดถึงจวนของตัวเองแม้จะบอกว่าท่านพ่อไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของราชสำนักนานแล้ว แต่ชื่อเสียงของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์ยังคงโด่งดัง ดังนั้นจึงได้พาเทพธิดาไปหลบในจวน498
และโชคดีที่เป็นเช่นนี้ เทพธิดาตรวจดูขาสองข้างที่พิการของท่านพ่อ บอกว่าท่านพ่อยังมีความหวังที่จะยืนได้อีก ทิ้งใบสั่งยาไว้ก่อนที่จะจากไป ช่วงเวลาสั้นๆ แม้ว่าท่านพ่อจะไม่สามารถเดินได้ แต่กลับค่อยๆ ยืนขึ้นได้แล้วเรื่องนี้ข้าน้อยวางแผนว่าจะปิดบังไว้ให้ถึงที
