กทำลายล้าง ก็ไปเยี่ยมที่พระราชวังอยู่เสมอเรื่องนี้คนส่วนใหญ่ล้วนรับรู้ ฮ่องเต้ก็รู้เป็นธรรมดา“เช่นนั้นทำไมสถานที่ที่ตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าปรากฏเจ้าก็จะปรากฏตัว? เจ้าอย่าบอกข้านะว่านี่เป็นความบังเอิญ”495
หนึ่งครั้งสองครั้งเป็นความบังเอิญแต่ความบังเอิญมากแล้วก็เป็นแผนการล่วงหน้าแล้วอีกทั้งราชครูเทียนเวิงยังมีพยานหลักฐานอีก เขาคิดแก้ตัวก็แก้ตัวไม่ได้“เฮ้อ นี่ไม่ใช่ความบังเอิญจริงๆพ่ะย่ะค่ะ แต่เพราะท่านพ่อของข้าน้อยเคยต่อสู้ในสนามรบกับอ๋องเย่ เลื่อมใสต่ออ๋องเย่เป็นอย่างมากเขามักจะสอนข้าน้อย ให้เรียนรู้จากอ๋องเย่ให้ดีๆ สอนแล้วไม่ฟังจริงๆ ก็จะเอาเรื่องการแต่งงานมาบังคับ ข้าน้อยไม่มีวิธีอื่น ทำได้เพียงแอบไปหาอ๋องเย่ เหมือนองครักษ์คุ้มกันผู้หนึ่งของเขาพ่ะย่ะค่ะแต่ทว่า อ๋องเย่ไหนเลยจะมองเห็นข้า? แต่ติดที่หน้าตาของท่านพ่อ ก็ยากที่จะปฏิเสธ ดังนั้นจึงคิดทุกทางพยายามกลั่นแกล้ง เวลานั้นพอดีกับที่ฮ่องเต้ท่านส่งอ๋องเย่สืบหาตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าดังนั้นอ๋องเย่จึงเอาเรื่องนี้มาหลอกข้าน้อย ยังบอกข้าน้อยว่าหากว่าหาตราราชลัญจกรหยกพบ จะให้ข้าน้อยเป็นทหารหั่วโถวเมื่อข้าได้ยินน่าจะเป็นตำแหน่งขุนนางที่ดีตำแหน่งหนึ่ง จึงได้ปฏิญาณว่าจะต้องหาตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าให้พบแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นสุดเสียงของเซียวจิ่นหยูฮ่องเต้ก็โกรธทันที : “ก่อกวน อ๋องเย่ก็ชั่งรังแกหลอกลวงคนเกินไปแล้ว”ทหารหั่วโ
