นมาแล้วดังนั้นเรื่องนี้ก็ต่างฝ่ายต่างเริ่มยืนกรานไม่ยอมอ่อนข้อต่อกันหลานเยาเยาพูดจบ เหมือนว่าจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองอย่างสบายๆ นิดหน่อยยกเท้าเดินไปทางแท่นบูชายัญทีละก้าวทีละก้าว“เทพธิดา!”เย่หลีเฉินที่อยู่ด้านข้างเรียกนางเสียงหนึ่งอย่างเป็นกังวลเขารู้ว่าราชครูก็คือราชครูของราชวงศ์เก่า และรู้ว่ากำลังภายในของราชครูของราชวงศ์เก่าลึกลํ้าไม่อาจคาดเดาได้ แม้แต่อ๋องเย่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ เวลานี้เทพธิดาเดินขึ้นไปเกรงว่าจะมีอันตรายแต่หลานเยาเยาไม่ได้สนใจเขาแม้สักนิด ยังคงเดินขึ้นไปที่แท่นบูชายัญทีละก้าวทีละก้าวมาถึงบนแท่นบูชายัญ หลานเยาเยามองแววตาที่ไม่เป็นมิตรของฮ่องเต้แวบหนึ่งจากนั้นก็ผ่านไปทางราชครูเทียนเวิงทางนั้นอย่างรวดเร็ว แววตาตกอยู่ที่หานแสที่นอนอยู่ที่พื้นนางไม่ได้พูดจา แต่เดินไปที่ข้างเท้าของหานแสโดยตรง ช่วยเขาตรวจดูอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ที่ยอมรับว่านางคือผู้ดูแลคนที่สี่ของเรือแห่งความสิ้นหวัง ก็เพื่อตอนนี้ช่วยรักษาหานแสเอายาลูกกลอนออกมาจากแขนเสื้อป้อนเขาเม็ดหนึ่ง ต่อจากนั้นก็เริ่มพันแผลให้เขาโดยไม่เห็นใครอยู่ในสายตา486
ราชครูเทียนเวิงก็มองนางอยู่นิ่งๆ เช่นนี้ ความจริงตอนนี้เขาอยากฝ่ามือหนึ่งตีเทพธิดาที่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาผู้นี้ให้ตายแต่ว่าเมื่อคิดถึงยาฉางตาน……มีเพียงนางที่รู้ที่อยู่จริงๆ ของยาฉางตาน จึงอดทนต่อความโกรธไว้ จากนั้น มองดูนางทำจนเสร็จ จึงกล่าวอย่างเย็นชา :“ท่านคิ
