บนแท่นบูชายัญ เย่หลีเฉินอดไม่ได้ที่จะถอยหลังก้าวหนึ่งเป็นเขา!เขาเป็นเจ้าของเรือเรือแห่งความสิ้นหวังจริงๆ ก่อนหน้าแม้ว่าเกือบมั่นใจว่าเป็นเขา แต่ไม่เคยมั่นใจขนาดนี้มาก่อนมองดูท่าทางที่เจ็บปวดของเขา เขาอดกำหมัดแน่นไม่ได้มือของหลานเยาเยากำหมัดแน่น แทบต้องการแทงเข้าไปในเนื้อ นางปิดตาเงียบๆใจครุ่นคิดร้อยรอบ วินาทีถัดมาก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วแววตายังคงสดใส แต่ในตากลับมีหมอกบางๆชั้นหนึ่งแม้จะพูดว่าหานแสหลอกใช้นางมาตลอดแต่สามปีมานี้ เขาปกป้องนาง นำพาความสุขมาให้นางไม่น้อย ช่วยให้นางเป็นเทพธิดา ในส่วนที่นางได้บ่มเพาะอำนาจก็เปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งแม้ว่านางกับเขาจะพูดเสมอว่าเป็นความสัมพันธ์แบบความร่วมมือแต่ทั้งสองคนรู้ พวกเขาไม่ใช่เพื่อนแต่ดีกว่าเพื่อน ขณะนี้เห็นเขาเจ็บปวดขนาดนั้น หัวใจของนางจมลงสู่ก้นบึ้ง วิตกกังวลอย่างที่สุดแต่เวลานี้ นางทำได้เพียงยืนอยู่ก็ยืนอยู่นิ่งๆเช่นนี้ มุมปากยังปรากฏรอยยิ้มขึ้น……เพียงแต่รอยยิ้มนั้นยิ้มจนค่อนข้างน่ากลัว กลิ่นอายที่เย็นยะเยือกยิ่งเกาะกลุ่มยิ่งหนาแน่ขึ้น จนหานแสไร้สติไปโดยสิ้นเชิง สลบไปอีกครั้งราชครูเทียนเวิงจึงโยนเขาไปบนพื้น470
มองดูเงาร่างสีม่วงเข้มที่ถูกย้อมด้วยเลือดไม่ไหวติงนั้น หลานเยาเยาแอบท่องในใจหนึ่งประโยค :จะต้องอดทนไว้“ฮ่องเต้ ตอนนี้ท่านเชื่อข้าน้อยแล้วหรือไม่”ราชครูเทียนเวิงมองตํ่ามาทางฮ่องเต้ ทำให้ฮ่องเต้สั่นเทาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เป็น
