นี้ก็รู้หมดแล้วหลานเยาเยาจ้องราชครูเทียนเวิงเขม็ง เวลานี้ราชครูเทียนเวิงก็จ้องมองนางติดๆบางทีนางอาจจะรู้แล้วว่าทำไมตาเฒ่าเย่นถึงไม่พบหน้านางสักที……“แต่ ไม่ใช่ว่าหลานเยาเยาตายไปแล้วหรือ? เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับนาง?”ฮ่องเต้ไม่กล้าพูดว่าหลานเยาเยาเป็นพราชายาเย่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในใจเขาก็ต่อต้าน บวกกับอ๋องเย่เขาก็ไม่สามารถล่วงเกินได้ ดังนั้นเขาจึงทำเพียงเรียกชื่อ“มีความเกี่ยวข้อง แน่นอนว่ามีความเกี่ยวข้องอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ สามปีก่อน นางไม่เพียงไม่ตาย อีกทั้งยังกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะไม่เช่นนั้น วันนี้ข้าน้อยก็คงไม่พาท่านชายหยิ่งมาที่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้ก็คงน่าจะได้แล้วสินะ สามปีก่อน เรือแห่งความสิ้นหวังแล่นไปใกล้กับชนเผ่าหยินไห่ และเป็นเวลาสามปีที่หลานเยาเยาตายไปพอดีต่อจากนั้นมา เรือแห่งความสิ้นหวังหายสาบสูญไปช่วงเวลาหนึ่งแล้วปรากฏตัวขึ้นอีก ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเช่นเคย เปลี่ยนเจ้าของเรือแล้วไม่ว่า เดิมทีเรือแห่งความสิ้นหวังมีผู้ดูแลเพียงสามท่าน แล้วเพิ่มมาอีกหนึ่งท่านอย่างกะทันหัน เปลี่ยนเป็นผู้ดูแลใหญ่ทั้งสี่474
หรือพวกท่านไม่รู้สึกประหลาดใจเลยหรือ?ผู้ดูแลที่เพิ่มขึ้นมาใหม่เชี่ยวชาญวิชาการรักษา นิสัยแปลกประหลาด และไม่เคยเผยโฉมหน้ามาก่อน หมอที่ไปท้าประลองกับนางไม่เคยชนะมาก่อน มีบางคนถึงขั้นเอาวิชาการรักษาของนางมาเทียบกับหลานเยาเยา ก็แยกแยะฝีมือที่พอๆกันไม่ออกแต่ผู้ดูแลท่านที่สี่นี้
