ไป!ใบหน้าของโหลวเย่วก็แดงกํ่าขึ้นมาทันที แม้แต่หูก็เป็นสีแดงระเรื่อ“ไม่มี ใครบอก ท่านอย่าพูดมั่วซั่ว ข้าชอบเขา อยากเห็นเขาทุกเวลา เช่นนี้ก็รู้สึกว่ามีความสุขมาก”เมื่อนึกถึงท่าทางของเซียวซื่อจื่อที่กิริยาวาจาสุภาพอ่อนโยน แววตาของนางก็อ่อนโยนขึ้นมา บนใบหน้าก็ปริยิ้มขึ้นมองดูโหลวเย่วที่ท่าทีตื่นเต้นหลานเยาเยาเชอะเสียงหนึ่ง : “ยังไม่มี ข้าเห็นเจ้าเริ่มมีความรัก ชอบคนอื่นเขาแล้ว และยังคิดมาเป็นเวลานาน จนแทบจะเป็นโรคไข้ใจแล้ว”ภายใต้คำพูดที่แน่วแน่ของนางโหลวเย่วก็ไม่ปฏิเสธแล้ว นางเพียงแค่ก้มศีรษะลงเงียบๆ ในใจงุนงงเล็กน้อย เงียบอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวนํ้าเสียงบางๆเหมือนยุง :“เหมือนองค์หญิงเช่นนี้อย่างข้า ไร้อำนาจไร้อิทธิพล มีชื่อเสียงแค่ในนาม เขาคงไม่ชอบ ตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยสนใจข้า แม้ว่าจะมีเวลาที่อยู่ต่อหน้า เขาก็เพียงแค่ทำความเคารพข้าอย่างนอบน้อมเท่านั้น ไม่เคยมีเงาของตัวเองในสายตาตั้งแต่เริ่มจบ”424
แต่คนที่เป็นเช่นนี้ กลับทำให้ใจเอนไป เฝ้ารอด้วยความคิดถึงทั้งที่รู้ว่าในตาเขาไม่มีนาง นางก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ“โหลวเย่ว พูดความจริงกับเจ้าประโยคหนึ่ง เจ้าอย่าคิดมาก ความจริงข้ารู้สึกว่าเจ้ากับเซียวจิ่นหยูไม่เหมาะสมกันแน่นอน นี่เป็นเพียงข้าเองที่รู้สึก คนควรจะหาผู้ที่ชอบตัวเองและคนที่ตัวเองชอบอยู่ด้วยกัน ถ้าฝืนแล้ว บางทีอยู่ด้วยกันแล้วก็ไม่แน่ว่าจะมีความสุข”แต่ความรักมีอะไรอีกล่ะ?มีกี่คนบนโลก
