างสบายมาก แต่มองเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของเขา ใจกลับเป็นห่วงอย่างหนักนางรู้ เขาถูกบังคับไปมอบเลือดอีกแล้ว“ไปเถอะ! พวกเรากลับไปพร้อมกัน ถึงจวนค่อยพูด”เขายื่นมือไปทางนาง หลานเยาเยาส่ายหัว “ไม่แล้ว เห็นท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วยังไงท่านรู้เรื่องแล้วก็ดีแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้พูด ยังไงท่านก็กลับไปพักผ่อนให้ดีๆเถอะ!อันนี้ให้ท่าน” จุดประสงค์ของนางก็คือเห็นเขาสักแวบหนึ่ง เห็นแล้วก็ดีแล้วพูดพลาง หลานเยาเยาก็เอื้อมมือไปหยิบยาลูกกลอนขวดหนึ่งให้เขาเป็นบำรุงเลือด บำรุงรักษาร่างกายแน่นอน ยาที่ให้เย่แจ๋หยิ่ง ล้านเป็นของดีขั้นสูงที่สุดของในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ“ดี!”368
เย่แจ๋หยิ่งรู้สภาพร่างกายของตัวเอง เขาไม่อยากให้หลานเยาเยามองออก จึงได้กลืนยาลูกกลอนลงไปต่อหน้าของนางจากนั้น เขาก็เสนอว่าจะส่งนางระยะทางหนึ่ง หลานเยาเยายังคงส่ายหัวนางรู้เย่แจ๋หยิ่งยังมีเรื่องอื่น มองไม่เห็นว่าที่หน้าต่างบนรถม้ามาดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองดูนางตาปริบๆอยู่หรือ?มองส่งรถม้าสีดำค่อยๆหายลับไปต่อหน้าตัวเอง จากนั้นก็ดำเนินเข้าสู่ความมืดมิดแววตาที่เปล่งประกายก็ค่อยๆเศร้าสลด ถอนหายใจเบาๆเฮือกหนึ่ง จากนั้นก็หายตัววับไปในคํ่าคืนจวนอ๋องเย่รถม้าสีดำค่อยๆหยุดลงหน้าประตูใหญ่จวนอ๋องเย่ องครักษ์ที่ยืนเฝ้าประตูรีบก้าวเข้ามาทันที พยุงชายวัยกลางคนที่ได้รับบาดเจ็บ เข้าไปในวังอย่างรวดเร็วให้องครักษ์ที่เป็นวิชาการรักษาตรวจแล้ว หลังจากที่ยืนยันว่าชี
