ยิ่งเลิกคิ้วเล็กน้อย เยาเยามาจวนอ๋องเย่เขารู้แล้ว นี่เป็นเรื่องที่ปกติมากทำไมรู้สึกว่าองครักษ์ลับผู้นี้มีความลำบากเล็กน้อยที่จะเอ่ยออกมา?หรือว่าในนี้ยังมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีก?371
หลังจากรอจนองครักษ์ลับเอ่ยออกมาอย่างลำบากว่าหลานเยาเยาพุ่งเข้ามาคิดว่าเขาเป็นเจ้านายแล้ว เย่แจ๋หยิ่งทั้งคนก็ตะลึงงันไปตรงนั้นจากนั้นเมื่อคิดถึงคนที่หลานเยาเยาพุ่งเข้าหาไม่ใช่เขา แต่เป็นองครักษ์ลับที่ปลอมตัวเป็นเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าหน้าเขาดำขึ้นเห็นเจ้านายหน้าดำ องครักษ์รู้ว่าจบแล้ว จะต้องถูกเจ้านายขังไว้ในห้องมืดเป็นแน่แล้ว“เจ้าสัมผัสโดนนางแล้ว”นํ้าเสียงที่ดึงดูดเย็นยะเยือกราวกับหิมะก่อนฤดูหนาว ปราศจากซึ่งความอบอุ่น“ไม่มีไม่มีขอรับ ไม่มีเด็ดขาด ยังกั้นจาก……” เขาอยากบอกว่ายังมีผ้าห่มกั้นไว้แต่สัญชาตญาณของเขารู้สึกว่าผ้าห่มคำนี้ค่อนข้างมีความละเอียดอ่อน จึงได้ปิดปาก“หึ! เช่นนี้ดีที่สุด หากว่าข้ารู้ว่าเจ้าแตะต้องเพียงเส้นผมเส้นหนึ่งของนาง……”คำพูดด้านหลังก็ไม่ต้องพูดแล้ว องครักษ์ลับก็เข้าใจดีว่าจะลงโทษอะไรองครักษ์ลับยืนอย่างเชื่อฟังไม่พูดจาในห้องบรรทมเงียบกริบทันใด ภายในเวลาอันสั้นก็เงียบสงบจนสามารถได้ยินเสียงใจเต้นของตัวเองชั่วครู่หนึ่งเย่แจ๋หยิ่งกำหมัดแน่น กล่าวด้วยเสียงตํ่า :“สองวันนี้ เจ้าอย่าปรากฏตัวต่อหน้าข้า” เขากลัวว่าจะอดไม่ได้ที่จะต่อยคน“ขอรับ ข้าน้อยรับคำสั่ง!”372
เมื่อเห็นเจ้านายของตัวเองโบกมือแล้
