ือ เอาล่ะ รับไปหากจะอาเจียนขึ้นมาอีกก็รีบใช้มันซะ”คำพูดของเขาดูหนักแน่นมากโดยลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ตนเองก็อาเจียนแบบนี้มาก่อนหลังจากอาการอาเจียนอย่างรุนแรงนั้นทุเลาลงถัดมาความเงียบสงัดก็เกิดขึ้น ทุกคนล้วนกลัวจะอาเจียน จึงไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ หากยังไม่สามารถจัดการได้ จนถึงกับรำคาญที่จะส่งเสียงขึ้นจมูกสระบัวนั้นแห้งมาก ไม่มีนํ้า ดังนั้นเมื่อขุดกระดูกออกมา ก็ล้วนแต่ขุดขึ้นมาพร้อมกับโคลนของสระบัวเปื้อนอยู่หลังจากหลานเยาเยากินจนอิ่ม ก็มายังสระบัวอีกครั้งนางขมวดคิ้วและมองไปที่ริมสระบัว กระดูกคนตายถูกนำมาเรียงไว้เป็นแถว มืออันเรียวของนางลูบไปที่คาง จากนั้นก็จมลงไปในความคิดไม่รู้ว่านานแค่ไหนหลังจากที่คนอื่นได้ชำระล้างร่างกายแล้ว จื่อซีและจื่อเฟิงก็ไปสำรวจดูสระบัวอีกครั้ง จากนั้นจึงมาอาบนํ้าเย็นที่สถานที่อาบนํ้าของสวนว่างฮัว หลังจากอาบนํ้าจนสะอาดแล้วจึงได้ออกมาเมื่อเห็นว่าพวกเขาทั้งสองกำลังมาหลานเยาเยาก็เอาน่องไก่โยนให้พวกเขาโดยตรง336
“ลำบากแล้ว รางวัลสำหรับพวกเจ้า ทำงานออกแรงมากคงจะเหนื่อยใช่ไหม เสริมกำลังวังชาสักหน่อย ไม่ต้องเกรงใจ!”แต่ทั้งสองคนที่ได้รับน่องไก่ กลับมีสีหน้าซีดเซียวทันทีแน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่การลงโทษทว่าน่องไก่ชิ้นนี้มีรสชาติที่น่าดึงดูดมาก แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกคลื่นไส้มาก เมื่อได้กลิ่นก็ถึงกับอายากจะอาเจียนออกมา จะไปกินอะไรลงได้อย่างไรคาดว่าจากนี้ไปสามวันสามคืนก็คงจะกิ
