อันดับแรก หานแสหยิบดอกไม้สีฟ้าอ่อนเล็กๆวางไว้ปลายจมูกแล้วดม พร้อมเอ่ยชมออกมาจากใจจริง และจะเอามาติดให้นางหลานเยาเยาหันหน้ามอง และเหลือบตามองเขาเงียบๆเมื่อเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนหน้าเขา เหมือนที่มักจะเห็นในเวลาปกติที่เจอกัน ไม่ได้มีท่าทางตาต่อตา ฟันต่อฟันเหมือนวันนั้นที่อยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวังเลย เห็นได้ชัดว่า เขาได้ละทิ้งเรื่องราวในวันนั้นไปหมดแล้ว“เจ้าเก็บเอาไว้เองเถอะ!”หานแสก็เป็นเช่นนี้ ซ่อนความคิดเอาไว้ลึกที่สุดไม่ว่าจะเรื่องอะไร เขาก็จะเก็บซ่อนเอาไว้ในใจ ภายนอกจะไม่ให้คนดูออกแม้แต่น้อย“ดูท่า เทพธิดาคงจะรังเกียจหน้าตาธรรมดาของข้า จึงไม่ยอมรับดอกไม้ซะแล้ว!แต่ก็ใช่ ดอกไม้ธรรมดาเช่นนี้ จะไปเหมาะกับเจ้าได้อย่างไร?”พูดจบ เขาก็โยนดอกไม้ในมือทิ้ง“เป็นอะไร? เมื่อครู่เจ้ามองไปรอบๆ รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ?”หลังจากขึ้นศาลา หานแสก็หายไปอย่างเงียบๆ ไม่ต้องคิดนางก็รู้ว่าเขาไปทำอะไรตอนนี้มาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ คาดว่าน่าจะเจอสถานที่น่าสงสัยแล้ว“ทุ่งดอกไม้ของที่นี่กว้างสุดลูกหูลูกตา มีดอกไม้ลํ้าค่ามีชื่อเสียงมากมายหลายชนิด ถ้าจะบอกว่าสถานที่แปลกประหลาด ก็มีเพียงสองแห่ง233
ที่แรกคือสระบัวร้างทางใต้สุด ที่นั่นไม่ให้คนเข้าไปชม ในสระก็ไม่มีนํ้า แต่ดอกบัวกลับผลิดอกงอกงาม จนแทบจะคลุมสระบัวไว้มิดอีกแห่งหนึ่งอยู่ห่างจากพุ่มไม้หนามไม่ไกล พุ่มไม้หนามต้นเล็กๆบางตาผืนใหญ่แยกออกจากทุ่งดอกไม้ด้วยประตูเหล็กขึ้น
