ีและจื่อเฟิงก็ยืนอยู่ปากประตู มองประตูห้องที่ปิดไว้แน่น มองกันไปมองกันมาอดไม่ได้ที่จะจับหัวอย่างงงๆ จากนั้นก็แฉลบตัวอำพรางอยู่ในมุมมืดในห้องบรรทมหลานเยาเยามองประตูหน้าต่างที่ถูกปิดตายอย่างสงบนิ่ง และพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“เย่แจ๋หยิ่ง ถึงแม้เจ้าจะมีความสามารถเหนือมนุษย์ มีปีก คืนนี้ก็อย่าคิดจะบินเข้ามา”ในที่สุดก็ได้นอนอย่างสบายใจเสียทีกลางดึกในช่วงสะลึมสะลือ หลานเยาเยาก็เหมือนได้ยินเสียงของขยับ จากนั้นก็เป็นเสียงกรอบแกรบ สุดท้าย จู่ๆตำแหน่งข้างกายก็จมลง……208
นางลืมตาขึ้นมาทันที จากนั้นก็ยื่นหัวออกมาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าประตูหน้าต่างยังถูกปิดตายอยู่ ก็แอบถอนหายใจน่าจะหูฝาด……นางยกยิ้มอย่างลำพองใจ ตอนที่เอาหัวกลับเข้ามา ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งที่ราวกับเทวดาเอนตัวลงมาหานาง ล้อมนางไว้ระหว่างขอบเตียงและตนเอง ดวงตาที่ลึกเป็นวังวนเผยความหลงใหลออกมารอยยิ้มบนหน้าของหลานเยาเยาแข็งทื่อทันที……ฝัน!ต้องฝันแน่ๆประตูหน้าต่างก็ถูกปิดตาย นอกซะจากเย่แจ๋หยิ่งจะมีวิชาทะลุกำแพง ไม่งั้นเขาก็เข้ามาไม่ได้แต่ว่า!ในตอนที่นางพูดโน้มน้าวตัวเองอยู่นั้น ฝ่ามือที่อบอุ่นดูดีก็มาสัมผัสใบหน้านาง ริมฝีปากที่มีกลิ่นยาสมุนไพรจางๆของเย่แจ๋หยิ่งก็เปิดออก:“เยาเยา ข้ามาตามนัดแล้ว!”เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ฝ่ามือของเย่แจ๋หยิ่ง และลมหายใจของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะกลืนนํ้าลายเป็นเย่แจ๋หยิ่งจริงๆ!“เจ้า เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”
