จนถึงนางกินเสร็จแล้วขาหมูที่นั้นก็ยังเหลือไว้ที่นั่นข้าคาดว่า ขาหมูที่นั่นจะต้องเหลือไว้ให้แม่นางผู้นั้นที่เคยมากับนางเป็นแน่ล่ะ!”198
เจ้าของแผงขายของส่ายหน้าอย่างจนปัญญาได้ยินดังนั้น!ในใจของหลานเยาเยาก็ค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น มองดูเงาด้านหลังที่คุ้นเคยนั่นนางถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ :“เพื่อนของนางทำไมไม่มาล่ะ?”เวลานี้ เจ้าของแผงขายของก็ถอนใจ กดเสียงตํ่าแล้วพูดกับนาง :“ฟังที่แม่นางผู้นั้นกล่าว เพื่อนท่านนั้นของนางไปที่ๆไกลมากๆ และก็จะไม่กลับมาอีกแล้ว เพียงแต่เพื่อนของนางท่านนั้นชอบสิ่งของที่เอร็ดอร่อยมาตลอดดังนั้นไม่ว่านางจะไปที่ไหน ก็ล้วนจะสั่งเพิ่มอีกชุดให้นาง หวังว่ามีสักวัน เพื่อนท่านนั้นของนางจะสามารถกลับมากินด้วยกันกับนางอีก นางยังบอกว่านางต้องการจะกินอาหารเลิศรสทุกอย่างบนโลก พาเพื่อนของนางไปด้วยกัน”ฟังถึงตรงนี้ หลานเยาเยาก็เคลื่อนไหวเล็กน้อย หลังจากพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเจ้าของแผงขายของก็กลับไปที่ตำแหน่งของเขาเป่าแตรขาหมูต่อหลานเยาเยาหายใจเข้าลึกๆมองดูขาหมูที่ร้อนกรุ่นด้านหน้าของตัวเอง แล้วหันไปมองแวบหนึ่ง ขาหมูข้างๆของผู้คนท่านนั้นที่ได้เย็นชืดหมดแล้ว แววตาฉาบแววรอยยิ้มจากนั้นนางก็ยกจานขึ้น เดินไปทางโต๊ะที่ผู้หญิงผู้นั้นอยู่…..
199
