ของชายอัปลักษณ์วัยกลางคนผู้นั้น คำเรียกขานที่พวกเขาใช้ต่อหลานเยาเยา ได้เปลี่ยนจากแม่นางเป็นหมอเทวดาแล้ว“หมอเทวดา นี่ท่านจะดูถูกพวกเรามากเกินไปหน่อยแล้ว แม้ว่าเมื่อสักครู่หมอผู้นั้นจะมีวิชาการรักษาสูงส่ง แต่พวกเราทั้งสิบคนก็ไม่ใช่บุคคลธรรมดา”“ปล่อยนางเหอะ! ยังไงซะกฎเกณฑ์ล้วนเป็นหมอเทวดากำหนดขึ้นมาเอง ตัวนางเองอยากหาที่ตายก็ให้นางตายสิ! หรือว่าเจ้าอยากตาย?”“ก็ใช่ ไม่ว่าจะเพราะโอหังอวดดีก็ดี ดูถูกเหยียดหยามพวกเราจริงๆก็ชั่ง สุดท้ายกฎเกณฑ์ก็ออกมาแล้ว พวกข้าก็ยินดีที่จะเล่นเป็นเพื่อน ถึงเวลาแพ้แล้ว หมอเทวดาก็อย่าได้อับอายจนเกิดโทสะ ให้เจ้าของเรือมาหนุนหลังท่านก็พอ”มองดูสีหน้าอารมณ์ของพวกเขาแต่ละคนล้วนอยากรู้จักนางหลานเยาเยาเอ่ยอย่างราบเรียบ :168
“ทุกท่านวางใจ ในการแข่งขันทั้งหมดในห้องส่วนตัว ไม่ว่าเจ้าของเรือจะชอบพอใครมาก แข่งขันแพ้แล้วก็ไร้ค่า แต่ไหนแต่ไรเขาจะไม่ก้าวก่าย ความเป็นความตายเป็นดวงชะตา รํ่ารวยมีเกียรติอยู่ที่สวรรค์ พวกเจ้าสามารถเริ่มได้แล้ว”เมื่อรู้ว่าเจ้าของเรือจะไม่ก้าวก่ายแล้วหมอทั้งสิบคนนั้นก็รีบหยิบกระปุกยาแล้วไปที่ชั้นวางยาหลานเยาเยาดูอยู่เงียบๆ กระปุกยาที่ปรุงขณะที่ตัวเองประลองฝีมือกับชายอัปลักษณ์วัยกลางคน มุมปากก็ยกขึ้นเคลือบด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกลูกมือที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง ในดวงตาแฝงด้วยความกังวลเขาผู้ดูแลได้ถูกจัดให้เข้ามาช่วยเหลือหมอเทวดาเป็นการชั่วคราว ถึงจะร
