งหนึ่ง เหมือนดั่งการมาของราชาภายใต้สายตาที่รายล้อมของทุกคน เย่แจ๋หยิ่งเดินไปที่บันไดด้านหลังของเขาคือคุณชายเหลียงเฉินที่ใบหน้ายิ้มแย้ม แน่นอนว่าในรอยยิ้มของเขาก็แฝงไปด้วยความอึดอัดใจเล็กน้อยถึงอย่างไรก็เดินอยู่ข้างกายอ๋องเย่ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ถึงแม้จะเป็นได้แค่ตัวประกอบ(ที่เสริมให้เด่น)เท่านั้น แต่ก็ต้องการความกล้าหาญอย่างมากเช่นกันอย่างไรเสีย!ถึงโม่เหลียงเฉินจะคิดว่าตัวเองหล่อมากแค่ไหน แต่แค่อยู่ข้างๆเย่แจ๋หยิ่ง เขาก็ต้องทำหน้าที่เป็นใบไม้สีเขียว(เปรียบเป็นตัวประกอบ)แต่ว่า อย่างไรเขาก็ชินกับมันแล้ววันนี้ก็ยิ่งตามเย่แจ๋หยิ่งมาร้านประมูลเสินตูอย่างหน้าด้านไม่มียางอาย เพราะรู้สึกว่าวันนี้จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น……หลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งเข้ามาแล้ว อุณหภูมิในห้องเย็นลงไปมากทันที ภายใต้สายตาของทุกคน เขาเดินช้าๆไปถึงตรงกลางบันได กลับหยุดฝีเท้าลงกะทันหันชั่วพริบตาเดียวสายตาเย็นชาผิดปกติก็มองไปทางห้องส่วนตัวชั้นสองที่หลานเยาเยาอยู่ ในห้องส่วนตัวห้องนั้น บังไว้ด้วยผ้าม่านบางเบาแต่กลับยังคงเห็นเงาร่างสีแดงลางๆเวลานี้ จู่ๆสายตาของเขาก็อ่อนโยนลงไปมาก69
คุณชายเหลียงเฉินที่อยู่ด้านหลังเย่แจ๋หยิ่ง ก็มองไปตามสายตาของเขาไป ถึงแม้จะมองไม่เห็นคนที่อยู่อยู่ในห้องส่วนตัว แต่เขาก็ยังกะพริบตาให้หน้าต่างบานนั้น เพื่อแสดงความเป็นมิตรหลานเยาเยาก็ต้องรู้สึกถึงสายตาของพวกเขาอยู่แล้ว เพราะตอนนี้นางยืนอยู่ตรงหน้
