“เจ้าสำนักวางใจได้ อีกไม่นานก็จะได้เจอแล้ว พวกเราก็รอจะเจอเช่นกัน!”พวกเขาไม่กี่คนคุยกันอยู่สักพัก หลังจากที่ตาแก่ออกไปหลานเยาเยาก็หันไปทางจื่อเฟิง เขายังไม่ไปดังนั้นจึงถามขึ้นมาว่า: “มีเรื่องอะไรอยากพูดงั้นหรือ?”“อื้ม!”สีหน้าของจื่อเฟิงสงบ คำนับแล้วพูดว่า: “คุณหนู วันก่อนตอนที่เย็นหงถูกลอบฆ่า ที่ตำหนักมีองครักษ์นายหนึ่งทำตัวผิดปกติ เมื่อวานข้าน้อยสะกดรอยตามเขาไป ก็พบว่าเขาเป็นสายลับของคนอื่น”“อ้อ? ยังมีเรื่องแบบนี้อีกหรือ?”องครักษ์และสาวใช้ในตำหนัก นางนั้นซื้อมาจากตลาดดำ เป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะส่งมาเป็นสายลับสิ่งที่เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือพวกเขาถูกคนอื่นกว้านซื้อ“จริงแท้แน่นอน”จื่อเฟิงพูดอย่างเฉียบขาดหลานเยาเยาพยักหน้าน้อยๆ เพื่อบ่งบอกว่าตัวเองรู้แล้ว นางเงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วขาวเรียวยาวทั้งห้าเคาะบนโต๊ะไม่หยุดไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากนั้นครู่หนึ่งนิ้วมือก็หยุด เสียงเคาะกังวานก็หยุดลง หลานเยาเยายกมุมปากขึ้น“จื่อเฟิง พรุ่งนี้เจ้าพาสายลับนั่นออกไปข้างนอกกับข้าหน่อย”หลานเยาเยาคิดอุบายยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวออกแล้ว35
“ขอรับ คุณหนู”จื่อเฟิงคำนับเตรียมจะออกไป แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า ก็เห็นจื่อซีวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก“คุณหนู เมื่อครู่ข้าน้อยอยู่บนถนนได้ยินข่าวมาเรื่องนึง บอกว่าอ๋องเย่จะประมูลกระเป๋าพยาบาลอัตโนมัติที่เคยประมูลมาได้ที่ร้านประมูลเสิน
