ไม่กี่ก้าวก่อนหยุด แล้วใช้สายตาจ้องมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์“นี่เจ้าส่งคนไปตรวจหาหรือว่า……”“เจ้ายังไม่เชื่อใจในความสามารถของข้างั้นหรือ？”หลานเยาเยารู้ว่าเขากำลังจะพูดสิ่งใด ดังนั้นจึงรีบพูดตัดบทเสียก่อน“เยาเยาแน่นอนว่าเจ้าเป็นคนที่มีความสามารถ แต่ก็คงไม่มีความสามารถถึงขนาดเพียงเวลาไม่ถึงสิบวันก็สามารถตรวจพบที่เพาะเลี้ยงหนอนพิษกู่อีกที่หนึ่งของราชครูเทียนเวิงได้ ได้ข่าวว่าช่วงนี้เจ้ามีความใกล้ชิดกับอ๋องเย่อย่างมาก คงมิใช่ว่ากำลังรื้อฟื้นความรู้สึกเก่าๆหรอกนะ？เยาเยา เจ้าอย่าได้ลืมเป็นอันขาดว่าเขาเคยใช้ดาบแทงเจ้าอย่างไร？และผลักเจ้าลงจากหน้าผาให้ตกไปสู่ทุ่งดอกกระดูกขาวอย่างไร？อ๋องเย่คนนี้มีความเจ้าเล่ห์เพทุบาย มีการวางแผนอยู่ตลอดเวลา เจ้าอย่าได้ยอมกลับไปเป็นหมากของเขาอีกเลย มิเช่นนั้นเมื่อถึงเวลานั้นข้ากลัวว่าเจ้าจะรับไม่ได้ที่ถูกทอดทิ้งเป็นครั้งที่สอง”1497
หลังจากที่ตระหนักถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมา หานแสก็เกิดความทุกข์ใจขึ้นมาในหัวใจเขาจ้องมองดวงตาของนางอย่างจดจ่อ ราวกับว่ากำลังเค้นหาความในใจของนางออกมา แต่แล้วมันกลับไม่มีอะไรเลยเขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลานเยาเยาที่เก็บความรู้สึกไว้ลึกเกินไปหรือว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดแต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เขาก็จะต้องขัดขวางหลานเยาเยาเป็นถึงหมากตัวหนึ่งของเขา เป็นทั้งสหายของเขา และยิ่งไปกว่านั้นอย่างสตรีที่เขายอมเข้าใกล้ด้วยนางแตกต่างแตกต่างจากค
