หลานเยาเยาขึ้นไปบนรถม้า โดยนั่งลงตรงที่นั่งคนขับรถม้า กำลังจะบังคับรถม้าแต่ทันใดนั้นนางก็หยุดมือลง หันหลังพลันเอื้อมมือไปจะเปิดผ้าม่านออก เพียงแต่มือที่ยังเอื้อมไปไม่ถึงผ้าม่าน ข้อมือของนางก็ถูกมือใหญ่หนึ่งกุมเอาไว้ จากนั้นก็ใช้แรงเพียงนิดนางก็ถูกดึงเข้าไปในรถม้าแล้วยังไม่ทันได้นั่งอย่างมั่นคง นางก็รู้สึกถึงใครบางคนที่เข้ามานั่งยังที่นั่งคนขับรถม้าแล้ว“ย่าห์······”ชายผู้นั้นสะบัดแส้ รถม้าก็ค่อยๆเคลื่อนไปอย่างช้าๆภายในรถม้าหลานเยาเยามองไปยังฝ่ามือใหญ่ที่กุมมือนางเอาไว้ แล้วจึงขยับสายตาไปยังตัวเจ้าของฝ่ามือใหญ่นั้นก็คือชายหนุ่มที่ราวกับเทพเจ้าบนดิน เขากำลังจ้องมองมายังตัวนางอย่างจดจ่อภายในดวงตาฉายให้เห็นถึงความในใจมากมายที่อยากกล่าวออกมา แต่กลับไม่ได้กล่าวเอ่ยสิ่งใดเลยสักคำ“เย่แจ๋หยิ่ง เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่？”ที่จริงสิ่งที่นางอยากถามนั้นคือ หลายวันมานี้เขาไปอยู่แห่งใดมา？“เกิดเรื่องขึ้นภายในกองทัพ จำเป็นต้องไปจัดการ”เรื่องเหล่านี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกมาหรือไม่ ทั้งยังไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเอ่ยอย่างไร1480
“ข้าอยู่ที่นี่ก็เกิดปัญหาเช่นกัน”หลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งที่กุมมือของตัวเองแน่นก่อนจะเอ่ยถามอย่างจริงจัง“เจ้าจะยืนอยู่ฝั่งของข้าเสมอไปหรือไม่？”“แน่นอน”หลานเยาเยาแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางเชื่อเขาถึงแม้ว่าช่าจื่อจะกล่าวไว้ก่อนเสียชีวิตว่าเย่แจ๋หยิ่งเป็นคนฆ่า นางก็ยังคงจะเชื่อ
