ทั่งหลังจากนางจัดการจนเสร็จอย่างรวดเร็วนางจึงลุกขึ้นยืน และเดินไปหาองค์ชายสี่ละก้าว“รู้ไหมทำไมถึงให้เจ้าได้มองเห็นสิ่งเหล่านี้” นางงอมุมปาก และมองไปที่เขาอย่างแผ่วเบา“เจ้าคิดจะทำอะไร”องค์ชายสี่เอามือทาบอก ค่อยๆ ถอยหลัง สีหน้าตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัวเขาไม่ได้โง่การรู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้ จุดจบนั่นก็คือความตาย“เจ้าออกแบบให้ข้ามาที่นี่ ไม่ลังเลที่จะวางยาพิษองค์ชายรัชทายาท ไม่ใช่เป็นเพราะคิดจะฆ่าข้ารึ!ทำไมหรือเพียงอนุญาตให้เจ้าฆ่าข้า และยังไม่อนุญาตให้ข้าฆ่าเจ้าอย่างนั้นหรือ”เพียงแต่หลานเยาเยายังไม่เข้าใจอยู่เล็กน้อยตอนนี้นางเป็นที่เกรงใจ ทุกคนต่างต้องการพาตัวนางเข้าไปยังค่ายของพวกเขาผนวกกับเรื่องของยาฉางตาน ไม่ต้องพูดถึงการฆ่านาง การปกป้องนางก็ยังสายเกินไป!แต่เพราะเหตุใดองค์ชายสี่ถึงเลือกที่จะฆ่านางในเวลานี้เรื่องนี้ค่อนข้างจะน่าเหลือเชื่ออยู่นิดเหน่อย1437
“ข้าคือองค์ชายสี่แห่งประเทศก่วงส้า เสด็จพ่อเป็นฮ่องเต้ เสด็จพี่เป็นองค์ชายรัชทายาท เสด็จอาคือ อ๋องเย่ แม้ว่าเจ้าจะไม่เกรงกลัวเสด็จพ่อและเสด็จพี่ อย่างนั้นเจ้าก็ควรที่จะเกรงกลัวอ๋องเย่บ้าง!หากเจ้าสังหารข้า เสด็จอาคงจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่นอน”แม้ว่าเสด็จอาจจะอย่เหนือผู้คน แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาแต่!ตั้งแต่โบราณมา เลือดย่อมข้นกว่านํ้า หากเขามีเหตุเป็นอะไรไป อ๋องเย่ก็ไม่อาจที่จะนิ่งเฉยได้“จุ๊ๆ องค์ชายสี่นะองค์ชายสี่ เจ้าลืมไปหรือเปล่า
