านจิ่นเอ๋อรักเย่แจ๋หยิ่งฝังจนรากลึกขนาดนั้น นางต้องไม่ยอมรับแต่ใครเคยกำหนดไว้ว่ามีคนชอบเจ้า แล้วเจ้าก็จะต้องชอบคนนั้นด้วยหล่ะ?“เจ้าพูดไร้สาระ ข้ารอเขามาสิบปี คิดถึงแต่เขาตลอดสิบปี”“เฮอะ! ยมราชยังรอเจ้ามาเป็นสิบกว่าปี! ทำไมเจ้าไม่ชอบมันหล่ะ?”“เจ้า……”ตอนนั้นเอง!หลานเยาเยาก็ลุกขึ้น พูดอย่างแสนเบื่อหน่ายว่า“คุยกับเจ้าไม่มีคุณค่าสาระแม้แต่น้อย”เดิมทีนางยังอยากถามหลานจิ่นเอ๋อเกี่ยวกับเรื่องของแม่ แต่ตอนนี้พอคิดๆแล้วไปถามจ้าวซื่อแม่ผู้ให้กำเนิดหลานจิ่นเอ๋อเองดีกว่าพูดจบหลานเยาเยาก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป“เจ้าไม่อยากรู้ขั้นตอนเรื่องราวต่างๆหรือ?”วันนี้พวกเขามากันเยอะขนาดนั้น ทรมานบีบถาม ไม่ใช่ว่าเพื่อให้นางพูดขั้นตอนของเรื่องราวออกมาหรอ?1356
ที่เทพธิดาอยู่ต่อก็ต้องเพื่อเรื่องนี้แน่ๆแต่ทำไมตอนนี้นางไปแล้วหล่ะ หลานจิ่นเอ๋อมีความไม่พอใจถึงอย่างไร!นางอยากพบอ๋องเย่ ก็มีเพียงให้เทพธิดาไปพูดกับอ๋องเย่ อ๋องเย่ถึงอาจจะมาได้ดังนั้น นางจึงรอ รอให้เทพธิดาบอกว่าอยากรู้ขั้นตอนของคดีก่อน นางก็จะสามารถพูดคุยเงื่อนไขนี้กับนางได้แต่ว่า······ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?ทำไมนางไม่ถามอะไรก็ไปเสียแล้ว?“สิ่งที่ข้าอยากถาม เจ้าก็ได้ตอบไปเกือบหมดแล้ว ยังอยากให้ข้าถามอะไรอีก? แม้เจ้าจะอยากให้ข้าถาม ข้าก็ขี้เกียจจะถาม!ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นตอนของเรื่องราว ข้าก็รู้เรื่องมาส่วนใหญ่แล้ว ไม่มีอะไรต้องถามอีกอย่าง สิ่งที่ข้าสนใจ ไม่ใช
