“หลิวซู ข้าเกลียดเขา ข้าเกลียดเขาแทบตาย ข้าจึงอยากวางยาพิษเขา.ยังดีที่มีเจ้าอยู่ข้างกายข้า ยังดีว่าคนที่ส่งกระดาษแผ่นนั้นมาคือเจ้าจริงๆถ้าเหมือนเมื่อก่อนคนที่มาคือองค์ชายสี่ ตอนนี้ข้าจะต้องโมโหโกรธมากๆ ยังดี ยังดี ยังดีที่ครั้งนี้เป็นเจ้าฮือๆๆ……”หลินเฟยหรันทั้งตื่นตระหนก ทั้งเจ็บปวดโผเข้าอ้อมกอดของยู่หลิวซูเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มององค์ชายสี่ที่มุมปากเป็นสีดำนอนอยู่ที่พื้นนิ่งๆจากนั้นก็ค่อยๆมองกระดาษเล็กๆในมือนี่คือสิ่งที่หลินเฟยหรันเพิ่งให้เขาเมื่อครู่สิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นก็คือ ‘เขาเชิญหลินเฟยหรันมาเจอกันที่ป่าไผ่’ลายมือนั้นแทบจะเหมือนกับเขาแต่ว่าเขาไม่เคยเขียนกระดาษแผ่นนี้มาก่อน……เมื่อตระหนักถึงตรงนี้ ยู่หลิวซูก็ปลอบหลินเฟยหรัน กลับไปที่ห้องปีกกับนางก่อนจนกระทั่งตอนที่เขากลับมาจะจัดการองค์ชายสี่ก็พบว่าองค์ชายสี่ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วเขายังไม่ทันได้ไปสืบหาทิศทางที่องค์ชายสี่หนีไป ก็ต้องพบเข้ากับนักฆ่าที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจำนวนมากกำลังวิ่งมาทางต้นบุพเพอย่างรวดเร็วเขาที่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ผิดปกติ ก็รีบตามไป1328
หลังจากนั้น เขาก็เห็นเทพธิดาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังใช้เสียงพิณสู้กับกลุ่มนักฆ่าทีละคน ให้พวกเขาฆ่ากันเองจนเกือบจะถูกคนอื่นพบ เขาถึงรีบจากไปเขารู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องใหญ่ จึงไปกำชับหลินเฟยหรันว่าพรุ่งนี้เช้าให้รีบกลับไปที่จวนก่อน หลังจากนั้นค่อยลงเขาในยามราตรีแต่ว
