“หึ! จากที่ข้าดู ยู่หลิวซูผู้นี้นะ! ก็เพียงใช้ความงามของตัวเองนิดหน่อย ดึงดูดสายตาของพวกคุณหนูครอบครัวขุนนาง นอกจากนี้อะไรก็ทำไม่เป็น อย่างนั้นไล่เขาออกจากตึกฟังงิ้วดีกว่า ไล่ออกจากเมืองหลวง”“ถูกต้อง ไล่เขาออกไปจากเมืองหลวง”“……”ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เริ่มเอ่ยปากก่อนค่อยๆเป็นไป คนที่ต้องการให้ยู่หลิวซูไสหัวออกไปจากเมืองหลวงมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงขั้นโยงของไปทางบนเวทีที่พวกเขาโยนไม่ใช่ผักใบไม้ แต่เป็นถ้วยตะเกียบโต๊ะเก้าอี้……สุดท้ายเซียวจิ่นหยูปรากฏตัวขึ้น ยังหยุดยั้งการโวยวายเสียงดังเหตุการณ์นี้ลงเซียวจิ่นหยูไม่พูดอะไรมาก เมื่อมือใหญ่โบกขึ้น ทำให้เถ้าแก่คืนเงินเหรียญให้กับลูกค้า จากนั้นก็ไม่ให้เกียรติแม้แต่น้อย ก็ไล่พวกเขาออกจากร้านไปทั้งหมดหลังจากที่ไล่ลูกค้าออกไป เซียวจิ่นหยูจึงให้คนพยุงยู่หลิวซูไปพักผ่อนแน่นอน!ในลูกค้าเหล่านั้นไม่มีหลานเยาเยา นางได้เหาะขึ้นไปนั่งมองดูอยู่บนหน้าต่างเตี้ยๆชั้นสองที่พันด้วยผ้าโปร่งบางตั้งนานแล้ว อยากดูว่าสถานการณ์จะเกิดขึ้นถึงขั้นไหนคิดไม่ถึง……เมื่อเซียวจิ่นหยูมา เพียงครู่เดียวก็แก้ไขแล้ว1312
ชั่งเป็นกลุ่มคนที่รังแกคนอ่อนแอกลัวคนแข็งแกร่งกว่าและชอบทำตามสถานการณ์ที่ได้เปรียบจริงๆเซียวจิ่นหยูมองดูตึกที่เลอะเทอะกระจัดกระจาย ขมวดคิ้ว จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาชั้นสองทันทีได้เห็นเทพธิดาชุดแดงพอดี นั่งพิงอยู่บนหน้าต่าง ในมือยังมีขนมอยู่จานหนึ่งกำลังกำลังกินอย่างเอร็ด
