หลังจากหันหน้ากลับมาก็เห็นหลานจิ่นเอ๋อยังคงมองไปรอบๆ ทางทิศนั้น สายตาดูลุกลี้ลุกลนเล็กน้อยดูเหมือนว่าไม่ง่ายที่จะเห็นหมอดู หากนางไปช้า เขาก็จะหายไปหลานเยาเยามองท่าทีของนาง และจงใจไม่พูดอะไรในไม่ช้า!หลานจิ่นเอ๋อถอนสายตากลับ สีหน้ารู้สึกอายเล็กน้อย“เทพธิดา หม่อมฉัน……หม่อมฉัน……”คำพูดของนาง อยากพูดแต่ก็พูดไม่ได้ ทำได้เพียงร้อนรนอยู่เงียบๆ อยู่คนเดียวหลังจากยิ้มเยาะในใจ หลานเยาเยาก็พูดขึ้น“เจ้าไปเถอะ!”“ขอบคุณเทพธิดา หม่อมฉันขอลา” ความกังวลบนใบหน้าของหลานจิ่นเอ๋อได้เปลี่ยนเป็นเบิกบานทันที “วันหลังหม่อมฉันจะต้องดูแลเทพธิดาให้ดี”“อืม!”หลานจิ่นเอ๋อรีบเดินออกจากศาลา หลานเยาเยางอมุมปาก และพูดขึ้นอีกครั้ง“ไม่ต้องห่วง อาการขององค์ชายสี่ข้ารักษาได้”ทันทีที่พูดออกไป!ฝีเท้าของหลานจิ่นเอ๋อหยุดชะงัก ดูเหมือนแข็งทื่อไปทั้งตัว1186
แต่ มันก็เป็นเวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้นหลานจิ่นเอ๋อหันกลับมา และแสดงความขอบคุณ“ขอบคุณเทพธิดา หม่อมฉันขอบคุณเทพธิดาสำหรับบุญคุณอันยิ่งใหญ่ล่วงหน้า”หลังจากหลานจิ่นเอ๋อเดินไปไกลหลานเยาเยามองไปที่ทิวทัศน์ท่ามกลางทะเลสาบอย่างเงียบๆ และพูดอย่างแผ่วเบา “กลอุบายลึกซึ้งจริงๆ”อย่างน้อยก็ลึกซึ้งกว่ากลอุบายเมื่อสามปีก่อนหลังจากนั้นไม่นานหลานเยาเยาขึ้นรถม้าตอนที่ใช้มา ขับออกไปอย่างช้าๆ จากริมทะเลสาบ และออกไปแล้วสักพักหนึ่งคนที่แอบสะกดรอยตามในมุมมืด หลังจากได้เห็นรถม้าอยู่บนถนน ก็ควบม้าไป
