จ๋หยิ่งเหลือบมองพวกเขาพูดด้วยนํ้าเสียงเย็นชา “ออกไป!”ทั้งสองคนคลานออกไปเหมือนกับจะขอนิรโทษกรรมไม่นานหลังจากที่องครักษ์ทั้งสองออกไป ยู่หลิวซูและเจ้าหน้าที่นำทางก็ลังเลว่าจะเข้าไปในห้องเก็บศพหรือไม่ดังนั้น ก้าวหนึ่งก้าวจึงเหมือนหลายสิบก้าว ค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆเพียงแค่เดินถึงประตูอ๋องเย่ก็หรี่ตาลงเมื่อรีบเข้าไปแล้วก็ทำตาขวาง จากนั้นก็ทำตาขวางอีกไม่รู้หรือว่าข้าแค่ต้องการจะอยู่กับเยาเยาตามลำพังดังนั้นดวงตาที่เย็นชากวาดสายตาไป สายตานั้นดูเยือกเย็นมากทั้งสองคนหดคออย่างพร้อมเพรียง จะว่าเข้าไปก็ไม่ใช่ ถอยออกมาก็ไม่เชิง ทำได้เพียงแค่ทำท่าทางจะเข้าก็ไม่เข้าอยู่อย่างนั้นอย่างเก้อเขินเหมือนเห็นแบบนั้น!หลานเยาเยาก็ลูบหน้าผากอย่างเงียบๆ1167
เย่แจ๋หยิ่งอยู่ด้วยแบบนี้ ก็มีแต่ทำให้ผู้อื่นตกใจกลัวดังนั้น!นางเหลือบมองไปที่เย่แจ๋หยิ่ง และพูดกับพวกเขาว่า“เข้ามาเถอะ!”แม้ว่าเทพธิดาจะเอ่ยแล้ว แต่พวกของยู่หลิวซูก็ยังไม่กล้าเท่าไร และยังหันไปมองอ๋องเย่ที่ทำสีหน้าเคร่งขรึม“หึ!”เย่แจ๋หยิ่งส่งเสียงอันเย็นชา สะบัดแขนเสื้อ และเดินไปยังด้านหลังของหลานเยาเยาในไม่ช้า พวกเขาทั้งสี่ก็รวมกันล้อมรอบศพของฉินหลิงเจียวหลานเยาเยาเปิดผ้าคลุมศพของฉินหลิงเจียวโดยไม่พูดอะไรสักคำ และยังถอดเสื้อผ้าของนางออกด้วยแม้ว่ารูปร่างของฉินหลิงเจียวจะดีมากแต่ทั่วทั้งตัวของนางถูกมีดบาดไปหมด ไม่มีเนื้อส่วนที่ดีอยู่เลย ดูเหมือนตอนนี้ จะได
