หยิ่งแฝงไปด้วยความรักความเอ็นดู พูดด้วยนํ้าเสียงร่าเริง“บนผนังถํ้านํ้าแข็งมีเขียนไว้”“บนผนังถํ้านํ้าแข็ง? ไม่ใช่มีเพียงภาพจิตรกรรมฝาผนังสี่ภาพหรือ? หรือว่ายังมีอักษรอีก? แล้วเขียนว่าอะไร?”หลานเยาเยางงงันเล็กน้อยที่สุดแล้วมีเขียนไว้หรือไม่นางไม่รู้นี่! เมื่อครู่ใจของนางหมกมุ่นอยู่ที่การศึกษาสืบหาสังเกตภาพจิตรกรรมบนฝาผนัง ไหนเลยจะมองดูที่อื่น“เข้าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์โดยไม่ได้ตั้งใจ อุทิศด้วยเลือด ดีชั่วแยกแยะด้วยตัวเองทางออกทำงานเองได้”เย่แจ๋หยิ่งพูดคำที่สลักไว้บนผนังนํ้าแข็งออกมา หลานเยาเยาฟังจนตะลึง“ง่ายขนาดนี้เชียว? ให้เลือดก็ได้แล้ว?”เป็นไปไม่ได้หรอก?1047
จะมีเรื่องง่ายดายขนาดนั้นที่ไหนกัน!เป็นดังคาด!เย่แจ๋หยิ่งอธิบายความสงสัยของนาง “ข้าได้อุทิศเลือดแล้ว แต่ก็ไม่มีความผิดปกติใดๆ”“ดังนั้นที่พูดมา เลือดที่บนผนังพูดถึงก็คือเลือดแห่งพรหมจารี พวกเราเช่นนี้คือลองผิดลองถูก? หรือว่าท่านเป็นผู้วางแผนขึ้นมา?”จุดนี้หลานเยาเยามีความสงสัยหนักมากดังนั้น แววตาที่มองเย่แจ๋หยิ่งอยู่ตอนนี้ล้วนเคลือบไปด้วยการวิเคราะห์ นี่ทำให้เย่แจ๋หยิ่งส่ายหัวอย่างจนปัญญาจากนั้นก็ป้องหูนาง กล่าวด้วยนํ้าเสียงสดใส :“เยาเยา เจ้าลืมแล้วหรือ? เรื่องเมื่อคืน เป็นเจ้าที่เริ่มก่อน ข้าไม่ยอมเจ้าก็ยังคิดจะบังคับขืนใจอีก!ข้าจะสามารถทำเช่นไรได้? ทำได้เพียงยอมจำนนต่อความลามกของเจ้าแล้วเฮ้อ! เรื่องเช่นนี้ เจ้าจะต้องถนัดมากขึ้นเร
