สติของหลานเยาเยาค่อยๆ เลือนรางก่อนที่จะสลบไปนางรับรู้ถึงหนอนพิษกู่จิ้นที่ปีนออกมาจากดอกกระดูกขาว แล้วค่อยๆฝังตัวเข้าไปในร่างกายของนาง……จนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้วในหูก็ได้ยินเสียงทุ้มตํ่าอันเจ็บปวด แล้วโศกเศร้าดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องจากนั้นก็มีพลังภายในอันแข็งแกร่งก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างกะทันหัน จนทำให้ความเจ็บปวดของนางลดลงไปไม่น้อยทันทีที่ลืมตาขึ้น……สิ่งที่ได้เห็นก็คือเย่แจ๋หยิ่งที่ดวงตาแดงกํ่าฉายแววเจ็บปวด และท่าทางที่ดูทรมานรวดร้าวเป็นเขาได้อย่างไร？เมื่อเห็นนางฟื้นขึ้นมา เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างรุนแรง แล้วกอดนางเอาไว้ในอ้อมกอดแน่น ราวกับกอดสมบัติลํ้าค่าที่หายไป“เยาเยา เยาเยาๆ……”หลานเยาเยาที่อ่อนแรงจนไร้กำลังจะพูดจึงทำได้เพียงปล่อยให้โอบกอด แต่ความโกรธและความเกลียดชังที่อยู่ในใจได้กลายเป็นสายตาที่จ้องมองเขาด้วยความรังเกียจจากนั้น！1002
เย่แจ๋หยิ่งก็ปล่อยนาง พอมองเห็นความเกลียดชังในแววตาของนาง เขาก็ไม่ได้พูดกล่าวสิ่งใด เพียงแต่ถ่ายพลังภายในให้กับนางต่อไปหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็อุ้มนางขึ้น ค่อยๆก้าวทีละก้าวๆเดินไปยังตรงกลางของทะเลดอกไม้ ซึ่งทุกฝีก้าวนั้นทั้งลำบาก และเชื่องช้าอย่างมากนางมองเย่แจ๋หยิ่งที่คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันขึ้นเรื่อย และเลือดตรงมุมปากที่แห้งไปแล้ว กลับไหลออกมาอีกครั้งจนหลานเยาเยารู้สึกถึงหนอนพิษกู่จิ้นที่ฝังตัวเข้าไปในร่างของเขาอย่างไม่หยุดแต่ถึงอย่างนั้นเ
