เดียวก็กลับมานั่งยังเตียงหยกแสนอบอุ่นแล้วตั้งแต่ที่นั่งลงบนเตียงหยก หลานเยาเยาก็รู้สึกอยู่ไม่สุขตลอดเวลานางวางมือทั้งสองลงบนเตียงหยกอันอบอุ่น รอให้มันอุ่นแล้วก็ยื่นมือไปให้ความอุ่นกับร่างกายที่แสนเย็นของเย่แจ๋หยิ่ง พอมือเริ่มเย็นนางก็เอามือมาวางบนเตียงอีกครั้งแล้วทำเช่นนี้ซํ้าอยู่หลายรอบแต่ว่าผ่านไปเพียงครู่เดียวหลานเยาเยาก็ร้อนรน“เหตุใดตัวท่านถึงได้เย็นเช่นนี้？”ดูจากท่าแล้วคงจะถูกแช่แข็ง เพราะอยู่ด้านนอกนานเกินไป“ไม่เป็นอะไร！”เย่แจ๋หยิ่งที่เห็นท่าทางกังวลของนาง จึงกระแอมออกมาเบาๆ แล้วตอบกลับราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ：“อบอุ่นขึ้นก็พอแล้ว”คำพูดนี้ หลานเยาเยาเองก็เห็นด้วยอย่างมากเพียงแค่อบอุ่น……แล้วอบอุ่นอย่างไร？986
