“นี่มันเป็นไปไม่ได้ เห็นชัดอยู่แล้วว่านี่คือภาพลวงตา จะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร？”หลายเยาเยาส่ายหน้าพลันพูดอย่างไม่เข้าใจ พลางจ้องมองไปยังเครื่องหมายเย่แจ๋หยิ่งที่เห็นความแปลกไปของนาง จึงรีบถามถึงสาเหตุทันที หลานเยาเยาจึงบอกทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องเครื่องหมายออกมาหลังจากที่พูดจบ หลานเยาเยาก็เห็นขมวดคิ้วแน่น บางทีนี่อาจเป็นมากกว่าภาพลวงตานางยังไม่ทันได้คิดให้เข้าใจ ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งทำหน้านิ่ง เดินไปยังทางของชายหนุ่มชุดขาวชายหนุ่มชุดขาวราวกับสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง ทันที่หันหลังกลับมา มือของเย่แจ๋หยิ่งก็แตะลงไปบนไหล่ของเขาสักครู่จากนั้น……ใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่งก็ซีดเซียว เลือดกระอักพุ่งออกมาจากปาก จากนั้นก็เห็นเขาใช้มือข้างหนึ่งกุมหัวตัวเองเอาไว้ด้วยความทรมาน ส่วนมืออีกข้างก็จับไหล่ของชายหนุ่มชุดขาวไว้แน่นแต่ชายหนุ่มชุดขาวราวกับไม่ได้สัมผัสถึงสิ่งใดทั้งสิ้น แล้วร่างที่เป็นภาพลวงตาก็เริ่มโปร่งใส แล้วหายไปในเวลาต่อมาแล้วเสียงกู่ฉินก็หยุดลงไปในทันที“เย่เจ๋หยิง……”972
หลานเยาเยารีบวิ่งมายังข้างกายของเย่แจ๋หยิ่ง พร้อมกับจับชีพจรและตรวจร่างกายของเขาแต่นอกจากจะรู้อัตราการเต้นของหัวใจเขาเต้นเร็วแล้ว อย่างอื่นก็ไม่มีพบอะไรผิดปกติเลยหมดหนทางแล้วทางที่ดีนางควรจะใช้เครื่องมือในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บมาแสกนตรวจดูแล้ว แต่น่าเสียดายที่ระบบกลับไม่มีการตอบสนองใดๆแม่งเอ้ยกล้ามาปิดระบบตอนเวลาสำคัญงั้นหรือ？【เจ้าน
