มีความอุ่นช่างยอดเยี่ยมจริงๆ หากเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแช่แข็งตายแล้วหลานเยาเยาที่แทบจะทนความหนาวเหน็บไม่ได้แล้ว ก็ได้ถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปยังเตียงหยก แล้วความอบอุ่นของเตียงหยกก็แพร่เข้าสู่ร่างกายของหลานเยาเยาแล้วร่างกายก็อุ่นขึ้นมาในทันที“เย่แจ๋หยิ่ง รีบขึ้นมาเร็วเข้า เตียงนี้อุ่นมากยิ่งนัก”เย่แจ๋หยิ่งพยักหน้าและเดินไปพร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่ริมฝีปากของเขา977
เขาที่เพิ่งนั่งลงบนเตียงหยกได้ไม่นานนัก ก็ถูกหลานเยาเยาดึงมือเขาไปลูบแล้วลูบอีก แต่ดูเหมือนกับว่ามันยังไม่เพียงพอ หลานเยาเยาจึงเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเขาจากนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วพูดด้วยความดีใจ“ตัวท่านเองก็อุ่นขึ้นมาแล้ว”เมื่อมีความสุข นางก็รีบหันไปถามเย่แจ๋หยิ่งด้วยความสงสัย“จริงด้วย ท่านรู้ได้อย่างไรว่ากลไกอยู่หนใด？มีความเกี่ยวข้องกับชายชุดขาวในภาพลวงตางั้นหรือ？”คงจะเป็นหลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งสัมผัสกับชายคนนั้น แล้วได้เห็นภาพนิมิตขึ้นมาเช่นเดียวกับตอนที่นางเข้าไปในภาพลวงตาตอนอยู่ที่ต้นไม้บุพเพ และได้เห็นถึงความเป็นมาของต้นไม้บุพเพปรากฏว่า！เย่แจ๋หยิ่งตอบเพียง “อืม” คำเดียวออกมาเบาๆแล้วริมฝีแดงของนางก็ยกขึ้นอย่างมีความสุข“เช่นนั้นท่านก็น่าจะรู้ว่าจะออกไปอย่างไรอีกด้วย？”ทันใดนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็หันไปสบตากับนาง ด้วยแววตาที่ดูแปลกๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะค่อยๆขยับ“ข้าก็ไม่รู้！”ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้หลานเยาเยาสนใจมากนัก แล
