เมื่อได้ยินเสียงที่เป็นกังวลของเขา ในใจของหลานเยาเยา ก็เกิดความรู้สึกสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้นเสียแล้วหลานเยาเยาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร จึงทำเพียงเอ่ยพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า:“ เย่แจ๋หยิ่ง อันที่จริงแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ก็ได้”เขารู้อยู่เต็มอกว่านางคือหลานเยาเยา แต่กลับไม่เปิดโปงนางเป็นเพราะความรู้สึกผิดในใจอย่างนั้นหรือ?หรือเป็นเพราะมีแผนการร้ายอื่น?แต่ถ้ามีแผนการอย่างอื่นจริงๆ ทำไมเขาถึงต้องตามเข้ามาล่ะ? เข้ามาในนี้จะอยู่รอด หรือตกตายล้วนไม่สามารถคาดเดาได้แม้แต่น้อยยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์ที่วิกฤตอันตรายอย่างใหญ่หลวง จำเป็นต้องตัดสินใจในชั่วพริบตาอย่างนั้น ขอเพียงหยุดคิดไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีล่ะก็ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาได้ทันแต่ทว่า……เมื่อย้อนนึกถึง ที่บนยอดหน้าผาของหุบเขาต้องห้ามนั่น ดวงตาที่เย็นชาราวจะทิ่มแทงของเขา ….กับทุกคำพูดทิ่มแทงหัวใจที่เอ่ยออกมาทีละถ้อยทีละคำนั้น…..ยังมีอีกหนึ่งกระบี่ ที่แทงลึกเข้าที่ช่วงท้องของนางนั่นอีก …..922
นางคอยกระตุ้นยํ้าเตือนตัวเองตลอดเวลา แม้กระทั่งในฝันร้าย นางก็ยังฝืนใจกัดฟันทำลายความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ ให้มันแหลกสลายอยู่เสมอ มันทำให้นางไม่กล้าลืมเลือนบทเรียนราคาแพงเหล่านี้แม้แต่วินาทีเดียวสามปีแล้ว!เป็นเวลาสามปีเต็มๆแล้ว …หัวใจที่ถูกนางแช่แข็งไปเมื่อนานมาแล้ว กลับต้องสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเขามาปรากฏตัวเฮอะ!ช่างน่าขันเสียนี
