ขาแต่กลับพบว่า ……ไม่ว่านางจะกู่ก้องร้องตะโกนอย่างไร สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีคำไหนหลุดรอดออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว…..ด้วยเหตุนี้!นางจึงเช็ดนํ้าตาในดวงตาของตนอย่างลวกๆ ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกายตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกเสียขวัญ วิ่งล้มลุกคลุกคลานสะดุดนั่นนี่ไปยังเสานํ้าแข็งอาบเลือดต้นนั้นเห็นอยู่ชัดๆว่าอยู่ห่างออกไปแค่เพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับดูเหมือนว่า นางใช้เวลาวิ่งยาวนานราวครึ่งศตวรรษ ก็ยังไปไม่ถึงที่ที่สายตาของนางมุ่งหมายเอาไว้เสียทีสุดท้ายหลังจากร้องตะโกนไปหลายต่อหลายครั้ง นางก็ส่งเสียงออกมาได้ในที่สุด“ เย่แจ๋หยิ่ง เย่แจ๋หยิ่ง เย่แจ๋หยิ่ง….. ”เมื่อเข้ามาใต้เสานํ้าแข็ง มองขึ้นไปยังร่างของเย่แจ๋หยิ่ง ที่ห้อยค้างอยู่บนเสานํ้าแข็งนั้น ทั่วร่างของเขาล้วนอาบไปด้วยเลือดแต่เมื่อนางมองดูไปเรื่อยๆ นางถึงกับหัวเราะออกมาทั้งนํ้าตาเลยทีเดียวโชคยังดี……โชคยังดีที่นํ้าแข็งอันแหลมคมไม่ได้แทงทะลุร่างของเขา เพียงแค่เจาะจากด้านข้างของเขาทะลุไปยังเสื้อคลุม929
ดังนั้น !เขาจึงถูกห้อยแขวนค้างไว้ที่นั่นร่างของเย่แจ๋หยิ่งถูกห้อยแขวนไว้บนเสานํ้าแข็ง เหนือปากถํ้าอันใหญ่โต ที่มีหลุมดำขนาดใหญ่พวกเขาตกลงมาจากบนนั้นด้วยเหตุนี้!หลานเยาเยายื่นมือออกมาโบกครั้งหนึ่ง ด้ายสีเงินเส้นยาวบอบบาง พลันเหินทะยานออกมาจากแขนเสื้อ ลอยขึ้นไปยังเสานํ้าแข็งที่เย่แจ๋หยิ่งห้อยค้างอยู่ พันเกี่ยวทั้งคนทั้งเสาไว้แน่นหนาจากนั้
