้า แล้วก็ไม่ต้องพยายามอธิบายอะไร เพื่ออำพรางเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้าด้วยสำหรับข้าแล้ว เจ้าอยากจะปีนป่ายขึ้นมาก็ไม่มีทางเสียหรอก อะไรที่ไม่ต้องอธิบายได้ ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายหรอกดูเจ้าสิ! หน้าแดงทำไมไม่ทราบ? ไม่ใช่เป็นเพราะว่า พูดกับเจ้าเยอะขึ้นสองสามประโยคหรอกหรือ! ถึงกับต้องเขินอายขนาดนี้เชียว? ”หลังจากที่หลานเยาเยาพูดรวดเดียวจบนั้นยังพยักหน้าอย่างสบาย ๆ ให้กับตัวเองอีกด้วย“เจ้า! เจ้าพูดเหลวไหล !…. ”ใบหน้าของเขา ถูกความโกรธโจมตีจนแดงกํ่าไปทั้งหน้าในบรรดาคนทั้งกลุ่มนี้ เขาคิดว่าตัวเขาเองนี่แหล่ะ ที่หล่อเหลาสง่างามที่สุดดังนั้นแล้ว904
เขาต้องโต้แย้งคำพูดนั้น“ข้าดูรุงรัง เละเทะสะเปะสะปะตรงไหนไม่ทราบ? เห็นอยู่ชัดๆว่า ทั้งหล่อเหลางามสง่าราวต้นไม้หยกถึงเพียงนี้ เจ้าไม่เห็นหรอกหรือ?”เอิ่ม?ที่แท้ในหมู่ศัตรูยังมีคนที่หลงตัวเองอยู่เสียด้วย“เอาขนนกตั้งหลายเส้นมาปักบนหัว นี่คืองามสง่าดั่งต้นไม้หยกหรือ? แล้วดูที่ตาเจ้าหน่อยเถอะ ข้างหนึ่งเป็นตาชั้นเดียว อีกข้างเป็นตาสองชั้น หาความสมดุลไม่เจอเลยสักนิดแล้วยังไฝคนงามที่คิ้วนั่น มันเกิดอะไรขึ้นไม่ทราบ ? เจ้าแต้มมันลงไปเองล่ะสิ ?แต้มอย่างไรให้เบี้ยวได้อย่างนั้นกันล่ะ ?ดูสารรูปตัวเจ้าเองหน่อยดีหรือไม่ เป็นถึงขนาดนี้แล้ว ไม่เรียกว่ารุงรัง เละเทะสะเปะสะปะ จะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ? ”เขาโกรธจนหายใจหอบกราชั้นถี่ เดิมทีเขาไม่ใช่คนชอบพูดอะไรนัก แต่เพื่อภาพลั
