องเรียกว่าท่านราชครูใหญ่เท่านั้น ไม่ว่าจะใครก็ต้องทำเช่นนั้นทั้งหมดเมื่อครู่นี้เขาโกรธจนแทบบ้าแล้วจริงๆ“เฮ้!” หลานเยาเยาคำนวณระยะเวลาโดยประมาณ รู้สึกว่าน่าจะสมควรกับเวลาที่คาดไว้แล้ว จึงถามคำถามสุดท้ายออกไปว่า“เจ้าอายุเท่าไหร่?”“ฮึ!” ชายคนนั้นแค่นเสียงอย่างเย็นชา ดูท่าทางเหมือนจะไม่อยากตอบคำถามของนาง แต่ช่วงเวลาที่นางหันกายมา ก็เอ่ยตอบคำถามโดยดี “สิบหก”“ …. ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ดูรีบร้อนโตเกินไปหน่อยแล้วจริงๆ นั่นล่ะ”“ เจ้า … ” รู้แล้วล่ะว่าจะเป็นเช่นนี้มุมปากของหลานเยาเยายกโค้ง คิ้วตาแย้มยิ้ม เพียงพริบตาก็เหินบินไปยังต้นบุพเพทันที908
ราชครูเทียนเวิงเหมือนจะสังเกตเห็น ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง เสียงอันแก่ชราจึงดังขึ้นอย่างเย็นชา“ตรวจสอบค้นหาเป็นอย่างไรแล้วล่ะ?”“ค้นหาไม่พบ” นางเอ่ยตอบอย่างเย็นใจสบายอารมณ์อย่างยิ่ง“ เช่นนั้น คงต้องขอเชิญเทพธิดาไปกับข้าเสียหน่อยแล้ว”พูดจบ!ราชครูเทียนเวิงส่งสัญญาณทางสายตา สั่งการไปยังคนข้างหลังผู้ใต้บังคับบัญชารับรู้สัญญาณนั้น จึงรีบพุ่งเข้าหาหลานเยาเยาทันทีเฮอะ!คิดจะจับนางอย่างนั้นหรือ?สายไปแล้วตอนนี้ต่อให้เป็นราชครูเทียนเวิง มาจับนางด้วยตัวเอง ก็ยังนับว่าสายเกินไปแล้วด้วยซํ้า เพราะในขณะนี้ ห่อจื๋อจื่อ(ของที่มีบทบาทคล้ายไม้ขีดในสมัยโบราณจีน)ที่อยู่ในมือของนาง ได้ถูกเปิดออกแล้วและในเวลานี้นั่นเองเสียงอันคุ้นเคยเสียงหนึ่งดังขึ้น: “อยากจะจับนาง คงต้องผ่า
