“ไม่ได้หรอกโยมเรือนสี่ประสานนี้มีโยมอยู่ ขณะนี้โยมผู้นั้นก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล กำลังพักผ่อนอยู่! โปรดอย่าได้รบกวนเลย”พระสงฆ์ผู้นำทางพูดกับสาวใช้มารยาททราม ด้วยนํ้าเสียงที่เรียบนิ่ง“อะไรนะ? เดินทางมาไกล? นางยิ่งใหญ่อลังการมากเลยงั้นสิ! คุณหนูผู้มีเกียรติสูงส่งของข้า ไม่เบาะบางเหมือนนางงั้นสิเป็นพวกขี้โรคหน่ะสิไม่ว่าไหนๆก็เป็นพวกขี้โรคอยู่แล้ว ใยไม่ป่วยตายกลางทางไปเสีย จะมาใช้เรือนสี่ประสานในวัดด้วยเหตุอันใด?”เสียงของสาวใช้กำเริบเสิบสานมากขึ้นเรื่อยๆเสียงที่ดังสนั่นของนางเมื่อครู่ คนในเรือนสี่ประสานคงจะไม่กล้าส่งเสียงใดๆเลยล่ะสิอีกทั้ง!ที่ประตูก็ไม่ได้มีสาวใช้มาคอยอารักขาเลยสักคน หากไม่ใช่คุณหนูขี้โรคที่ใจเสาะก็คงเป็นคุณหนูผู้อาภัพ แล้วจะมาเทียบกับคุณหนูของนางได้อย่างไร?“โยม พุทธศาสนาเป็นสถานที่เงียบสงบ อย่าได้ส่งเสียงดัง”ด้วยคำพูดที่ไม่น่าฟังของสาวใช้ พระสงฆ์ผู้นำทางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว813
สาวใช้ที่ปากคอเราะรายคนนั้น เอามือเท้าสะเอว เอียงคอเล็กน้อย มองพระสงฆ์อย่างเหนื่อยหน่าย:“พระองค์นี้นี่ รู้หรือไม่ว่าคุณหนูของข้าเป็นผู้ใด?เป็นถึงคุณหนูคนที่สามในสมรสของสิงปู้ช่างชูผู้มีเกียรติ เป็นที่รักที่ยกย่องของผู้คนคุณหนูผู้อาภัพจากถิ่นทุรกันดาร คิดจะมาแย่งชิงเรือนสี่ประสานกับคุณหนูของข้างั้นรึ? ไม่รู้จักที่ตํ่าที่สูงซะแล้วพระสงฆ์ผู้โง่เขลา สำเหนียกดูให้ดี เจ้าจงไตร่ตรองให้แน่ชัด”ใบ
