บทที่ 93 นางฟ้าโปรดละเว้นชีวิต
ผู้อาวุโสเมิ่งเหมือนสุนัขพันธุ์ปั๊กที่คอยเดินตามก้นของหลิวเหมยเอ๋อร์ พร้อมประจบเอาใจตลอดเวลา
ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์แดงระเรื่อ รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ยายแก่ข้างๆ และสาวใช้ชุดเขียวที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นสาวใช้คนสนิท ก็ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง แต่ก็รู้สึกว่าผู้อาวุโสเมิ่งคนแก่นี่ช่างน่าขันเหลือเกิน
ผู้อาวุโสเมิ่งกับหลิวเหมยเอ๋อร์อยู่ด้วยกัน ดูเหมือนสาวงามกับคนผมขาวจริงๆ เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสเมิ่งกำลังพยายามเอาใจหลิวเหมยเอ๋อร์ น่าเสียดายที่เขาเอาใจอย่างโจ่งแจ้งและเกินเลยเกินไป ทำให้คนอดขำไม่ได้
หลิวเหมยเอ๋อร์ตั้งใจทำงานของนาง บันทึกข้อมูลการสังเกตของศิษย์แต่ละคน ตอนนี้ศิษย์เหล่านี้ล้วนมีท่าทีเคารพนางอย่างยิ่ง…ช่วยไม่ได้ เพราะด้านหลังนางมีเสือที่กินคนได้ตามมาด้วย!
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ผู้อาวุโสเมิ่งก็ยังไม่มีทีท่าจะจากไป หลิวเหมยเอ๋อร์ทนไม่ไหวแล้ว จึงพูดกับผู้อาวุโสเมิ่งว่า “ท่านผู้อาวุโส ท่านไม่ไปปรุงยาหรือ? วันนี้ทำไมถึงไม่ยุ่งเลย? ข้าได้ยินพี่หลี่ลี่บอกว่า ปกติท่านยุ่งมากนะเจ้าคะ”
“เอ่อ? ไม่ยุ่ง ไม่ยุ่งหรอก คุณหนูมีธุระอะไร ข้าจะทำให้ทั้งหมด รับรองว่าไม่มีทางไม่มีเวลา” ผู้อาวุโสเมิ่งรีบรับปากอย่างร้อนรน
“อืม ข้าหมายความว่า ท่านจะไปปรุงยาหรือไม่? ตอนนี้หญิงน้อยไม่มีธุระอะไรแล้วเจ้าค่ะ” หลิวเหมยเอ๋อร์ยิ้มพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ้อมค้อม
“ปรุงยา?” ดวงตาของผู้อ
